คำอุทาน

เสียงคำที่เปล่งออกมาเวลาตกใจ ดีใจ เสียใจ ของผู้พูด หรือเป็นคำที่ใช้เสริมคำให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

คำชนิดหนึ่งที่ใช้เรียกชื่อ คน สัตว์ สิ่งของ ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

บอกหมวดหมู่ หรือสิ่งที่มีจำนวนมาก

๑ ประเภท คำอุทานบอกอาการ

๒ ประเภท คำอุทานบอกอาการ คำอุทานเสริมบท

๓ ประเภท คำอุทานบอกอาการ คำอุทานเสริมบท คำอุทานทั่วไป

เสียงคำที่เปล่งออกมาเวลาตกใจ ดีใจ เสียใจ ของผู้พูด หรือเป็นคำที่ใช้เสริมคำให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

มักอยู่หน้าประโยค และมีเครื่องหมายอัศเจรีย์

( ! ) กำกับหลังคำอุทานด้วย

เป็นคำที่แสดงอารมณ์ ความรู้สึกต่างๆ ของผู้พูด เพื่อให้ผู้รับสารรับรู้ความรู้สึกและอารมณ์ของผู้ส่งสาร

เสียงคำที่เปล่งออกมาเวลาตกใจ ดีใจ เสียใจ ของผู้พูด หรือเป็นคำที่ใช้เสริมคำให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น

ใช้เสริมกับคำเดิม เพื่อให้ความหมายชัดเจนไพเราะ และสละสลวยยิ่งขึ้น

คำชนิดหนึ่งที่ใช้เรียกชื่อ คน สัตว์ สิ่งของ ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม

อนิจจา ! พุทโธ่ ! โถ!

ช่วยด้วย! ว้าย ! ฮ้า

โอ้โฮ ! โอ ! แหม !