Հայոց լեզու

Ինձ չեն հասկանում:

Աղջիկը վախից կանգ առավ:

Մենք կապոցները վերցրինք:

Բոլորը գլուխ էին պահում:

Եվ լույսը բացվեց, քարը պար եկավ:

Տղան նրան միշտ տեսնում էր աղոթելիս:

Սիրո հակառակն ամենևին էլ չսիրելը չէ:

Լույսը ներս էր ընկնում առաստաղի ձվաձև անցքից:

Սա արդեն խոցում էր նրա սիրտը:

Հաճի մարը պահել էր հուզմունքը:

Վեր բարձրացրեց խոնարհած գլուխը:

Երկը ներկայացնում է պատերազմի դրվագներից մեկը:

Մանուկ պահելը ծանր է ավելի: (անորոշ դերբայ)

Ամեն ինչ դարձել է անցյալ: (անորոշ դերանուն)

Թունոտ մի մեգ է իջել հոգում իմ: (գոյական)

Դրանք հայկական գավառներն էին: (ցուցական դերանուն)

Հայրենի քնքուշ մի հով փարվում է լանջին Արարատի:

Մուրճի հետքն է կրում այստեղ ամեն քար:

Իմ կարոտած սրտի համար ոչ մի ուրիշ հեքիաթ չկա:

Միայնակ ես սիրում եմ նստել երերուն լույսերում:

Մենք հանդիպեցինք պատահաբար:

Ես հեռանում եմ քեզանից:

Աշակերտը վերցրեց դասագիրքը:

Տղան մոտեցավ լուսամուտին:

Խոսում են Լոռու հին-հին քաջերից:

Մենք հիշեցինք Ձեզ:

Վտակը ժայռից ներքև է թռչում:

Ցողը իջավ դաշտերին:

Քույրերը դժվարությամբ բաժանվեցին իրարից:

Մենք հոգնել էինք երկար քայլելուց:

Նա նեղվում էր խեղդող օդից:

Ես մի կում արեցի քո բաժակից:

հանգման

հիմունքի

վերաբերության

միջոցի

ներգործող խնդիրը

անջատման խնդիրը

վերաբերության խնդիրը

հանգման խնդիրը