พระไตรปิฎกศึกษา บทที่ ๒

๑.พระสุตตันตปิฎกและพระอภิธรรมปิฎก มีชื่อเรียกในคราวสังคายนาครั้งที่ ๑ และ ๒ ว่าอะไร

๒. พระไตรปิฎกจำนวน ๔๕ เล่มซึ่งถือเป็นหลักในการจัดแบ่งพระไตรปิฎกในประเทศไทยสืบมาจนถึงปัจจุบัน เรียกว่าพระไตรปิฎกฉบับ

๓. หัวใจพระวินัยปิฎก คือ อา.ปา.ม.จู.ป, หัวใจพระอภิธรรมปิฎก คือ สัง.วิ.ธา.ปุ.ก.ย.ป. เหล่านี้มีขึ้นเพื่อ

๔. การจะศึกษาพระไตรปิฎกได้ดีนั้น ผู้ศึกษาจะต้องรู้จัก

๕. หัวใจของพระวันัยปิฎกที่ปรากฏในคัมภีร์วชิรสังคหะ (ซึ่งพระรัตนปัญญาเถระรจนาขึ้นที่จังหวัดเชียงใหม่ ใน พ.ศ.๒๐๗๕) ข้อ ๒๒ มีว่า อา.ปา.ม.จู.ป. เฉพาะหัวใจข้อว่า อา.คืออาทิกัมมิกะ หมายถึง

๖. รัฐธรรมนูญแห่งพระราชอาณาจักรไทย มีกฎหมายประกอบรัฐธรรมนูญเป็นคู่มือ พระวินัยปิฎกก็มีคัมภีร์ปริวารประกอบศึกษา ทั้งนี้ ก็เพื่อ

๗. โดยทั่วไป วันทางจันทรคติทั้งข้างขึ้นข้างแรม จะเพิ่มวันขึ้นไปโดยลำดับ เช่น จาก ๑ ค่ำ ขึ้นไป ๒ ค่ำ ในพระสุตตันตปิฎก ก็มีนิกาย หมวดธรรมที่เข้าในลักษณะนี้นั้นก็คือ

๘. งานพระราชทานเพลิงศพ เจ้าหน้าที่กองพระราชพิธี สำนักราชวัง จะวางท่อนฟืนใต้ในฐานศพ จำนวนหนึ่งเป็นการอธิบายความว่า ชีวิตผู้ตาย ก็เป็นไปตามนั้น ใจความตอนนี้เปรียบได้กับเรื่องราวในพระอภิธรรมปิฎก ตอน

๙. ภิกขุวิภังค์ นั้น มีชื่อเรียกอีกอย่างหนึ่งว่า

๑๐. พระธรรมเทศนา คำบรรยาย คำอธิบายธรรมต่างๆ ที่พระพุทธองค์ตรัสยักเยื้องให้เหมาะแก่บุคคลและโอกาส ตลอดจนบทประพันธ์ เรื่องเล่า และเรื่องราวทั้งหลายที่เป็นชั้นเดิมในพระพุทธศาสนาเป็นความหมายแห่งเนื้อหาใน