วัฒนธรรมกับภาษา

พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ให้ความหมายของวัฒนธรรมไว้ว่าอย่างไร

• แนวทางที่ปฏิบัติสืบต่อกันมาตั้งแต่อดีต

• สิ่งที่ทำความเจริญงอกงามให้แก่หมู่คณะ

• การถ่ายทอดวิชาความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์

• การอยู่ร่วมกันในสังคมหรือกลุ่มชนใดกลุ่มชนหนึ่ง

มนุษย์เจริญรวดเร็วกว่าสัตว์ เพราะเหตุผลตามข้อใด

• มนุษย์มีวัฒนธรรม แต่สัตว์ไม่มี

• มนุษย์มีแรงมากกว่าสัตว์

• มนุษย์มีภาษาในการสืบทอดวัฒนธรรม

• มนุษย์มีการดำรงพันธุ์ต่อเนื่องกว่าสัตว์

ข้อใดไม่ใช่วัฒนธรรม

• ดอกไม้พลาสติกหลากสี

• ตัวอักษรในภาษาต่าง ๆ

• เสื้อผ้าเครื่องแต่งกาย

• ดอกบัวในลำคลอง

ข้อใดไม่ใช่เอกลักษณ์ทางวัฒนธรรมของไทย

• ไม่กีดกันชาวต่างชาติ

• ให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา

• เป็นสยามเมืองยิ้ม

• จัดระดับชนชั้นวรรณะให้เห็นอย่างชัดเจน

ข้อใดกล่าวไม่ถูกต้อง

• ภาษาราชการของไทยแยกใช้ตามความเหมาะสมของแต่ละท้องถิ่น

• ประเทศไทยใช้สำนวนของชาวกรุงเทพฯเป็นภาษาราชการ

• ภาษามาตรฐานของไทยกำหนดขึ้นมาใช้ในสมัยรัชกาลที่ 6

• ภาษามาตรฐานเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าภาษาราชการ

สำนวนในข้อใดสะท้อนให้เห็นวัฒนธรรมความเชื่อทางศาสนา

• ยิ้มให้กันวันละนิด ชีวิตแจ่มใส

• สวรรค์อยู่ในอก นรกอยู่ในใจ

• อยู่บ้านท่านอย่านิ่งดูดาย ปั้นวัวปั้นควายให้ลูกท่านเล่น

• คนรักเท่าผืนหนัง คนชังเท่าผืนเสื่อ

ข้อใดไม่ใช่ลักษณะของภาษาถิ่น

• ภาษาที่ใช้สื่อสารกันระหว่างบุคคลกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งในแต่ละภูมิภาค

• ภาษาถิ่นมีการใช้ถ้อยคำ สำเนียงและสำนวนแตกต่างกัน

• ภาษาถิ่นคือภาษามาตรฐานที่กำหนดขึ้นมาเพื่อใช้ในการติดต่อกิจธุระในวงราชการ

• ใช้สื่อสารกันระหว่างกลุ่มชนอย่างไม่เป็นทางการ

บุคคลข้อใดใช้ภาษาถิ่นในการสื่อสารได้

• ประภาปรึกษาปัญหาเรื่องธุรกิจกับพี่ชายในห้องประชุมซึ่งมีผู้ถือหุ้นของบริษัทอยู่ด้วย

• สมเดชคุยกับปรีชาที่บ้านเพื่อนเมื่อมาทำรายงานกลุ่ม

• สุภาปรึกษาปัญหาภาษาอังกฤษกับครูผู้สอนในห้องเรียน

• พรชัยเป็นพิธีกรพูดเรื่องการวางตัวของวัยรุ่นที่หอประชุม

“สิ่งที่บุคคลหรือสังคมยึดถือเป็นเครื่องช่วยตัดสินใจ” คือความหมายของข้อใด

• วัฒนธรรม

• สังคม

• ค่านิยม

• ประเพณี

“กลุ่มคนจำนวนหนึ่งที่มีความสัมพันธ์ต่อเนื่องกัน มารวมกลุ่มกัน มีวัตถุประสงค์ร่วมกัน” คือความหมายของข้อใด

• สังคม

• ค่านิยม

• ประเพณี

• สถาบัน