ทบทวนความรู้ ทุกข์ของชาวนาในบทกวี

ดั่งดวงแก้ว

บุหงารำไป

ความคิดคำนึง

มณีพลอยร้อยแสง

ย่ำแดนมังกร

แก้วจอมแก่น

ความไม่พยาบาท

ขอให้เจ้าภาพจงเจริญ

การแสดงความคิดเห็นโดยผ่านการวิเคราะห์ มีเหตุมีผล และสร้างสรรค์

การแสดงความคิดเห็นส่วนบุคคล สามารถบอกกล่าวอย่างไรก็ได้

การแสดงความคิดเห็นในประเด็นที่ได้รับความสนใจเท่านั้น

การแสดงความคิดเห็นที่นำมาจากข้อตกลงของส่วนรวม

เล่าเรื่องราวในอดีต

แนะนำให้รู้จัก จิตร ภูมิศักดิ์

ยกย่องบทกวีที่จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นผู้แต่ง

บอกที่มาของบทกวีที่จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นผู้แต่ง

ค้าขาย

เกษตรกร

ผู้นำหมู่บ้าน

ข้าราชการส่วนท้องถิ่น

บรรยายภาพเหมือนจิตรกรวาดภาพ

บรรยายสิ่งที่คนพบเห็นมาให้ผู้อ่านเข้าใจ

บรรยายแบบอธิบายขั้นตอนในการทำนาของชาวนา

บรรยายโดยถ่ายทอดเสมือนชาวนาเป็นผู้มาบรรยายเอง

สงสารชาวนา

เข้าข้างชาวนา

เห็นใจชาวนา

เวทนาชาวนา

จิตร ภูมิศักดิ์ : จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำเค็ญเข็ญ

หลี่เชิน : หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่ง

จะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง

จิตร ภูมิศักดิ์ : ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน

เบื้องหลังสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว

หลี่เชิน : ข้าวแต่ละเม็ดคือความยากแค้นแสนสาหัส

จิตร ภูมิศักดิ์ : เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยาดล้วนยากเย็น

หลี่เชิน : หว่านข้าวในฤดูใบไม้ผลิ ข้าวเมล็ดหนึ่ง

จะกลายเป็นหมื่นเมล็ดในฤดูใบไม้ร่วง

จิตร ภูมิศักดิ์ : ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเปิบกิน

หลี่เชิน : รอบข้างไม่มีนาที่ไหนทิ้งว่าง

แต่ชาวนาก็ยังอดตาย

กลืน

กระแทก

เคี้ยว

ซึมเข้าไป

กวีผู้นี้รับราชการมีตำแหน่งเป็นข้าราชการส่วนท้องถิ่น อยู่ในชนบท

ส่วนจิตรใช้วิธีเสมือนกับนำชาวนามาบรรยายเรื่องของตนให้ผู้อ่านฟังด้วยตนเอง

เรื่องความทุกข์ของชาวนา ก็คงยังจะเป็นแรงสร้างความสะเทือนใจให้แก่กวียุคคอมพิวเตอร์

สืบต่อไป

อย่าว่าแต่การลำเลิกทวงบุญคุณเลย ความช่วยเหลือที่สังคม มีต่อคนกลุ่มนี้ ในด้านของปัจจัยในการผลิต การพยุงหรือการประกันราคา และการรักษาความยุติธรรมทั้งปวง ก็ยังแทบจะเป็นไปไม่ได้