แฟนพันธุ์แท้วรรณคดีไทย

ในเพลงปี่ว่าสามพี่พราหมณ์เอ๋ย ยังไม่เคยชมชิดพิสมัย ถึงร้อยรสบุปผาสุมาลัย จะชื่นใจเหมือนสตรีไม่มีเลย

นางเห็นรูปสุวรรณอยู่ชั้นใน รูปเงาะสวมไว้ให้คนหลง ใครใครไม่เห็นรูปทรง พระเป็นทองทั้งองค์อร่ามตา

จรกาเดินทางพลางคะนึง ถวิลถึงบุษบามารศรี แสนวิโยคโศกศัลย์พันทวี โศกีครวญคร่ำรำพัน

บัดนั้นวายุบุตรวุฒิไกรใจหาญ รับรุกบุกบันประจัญบาน เผ่นทะยานโถมถีบด้วยบาทา

มันจะเหมือนผัวเก่าของเจ้าฤา สุดซื่อแล้วเจ้าเอ๋ยอย่าเย้ยหยาม แต่ชื่อออกชาละวันก็ครั่นคร้าม สุดคิดจะติดตามให้ต้องใจ

แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์ มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด ถึงเถาวัลย์พันเกี่ยวที่เลี้ยวลด ก็ไม่คดเหมือนหนึ่งในน้ำใจคน

อุ้มเอาทารกยกจากท้อง กุมารทองมาเถิดไปกับพ่อ หยิบเอาย่ามใหญ่ใส่สวมคอ เอาผ้าห่อลูกชายสะพายไป

ช้างนิมิตฤทธิแรงแข็งขัน เผือกผ่องผิวพรรณสีสังข์สะอาดโอฬาร์ สามสิบสามเศียรโสภา เศียรหนึ่งเจ็ดงาดั่งเพชรรัตน์รูจี

เสียงลือเสียงเล่าอ้าง อันใดพี่เอย เสียงย่อมยอยศใครทั่วหล้า สองเขือพี่หลับใหลลืมตื่นหรือพี่ สองพี่คิดเองอ้าอย่าได้ถามเผือ

จะบริบูรณ์พูนสวัสดิ์แล้วเจ้าพี่ แต่ลูกของเรานี้จะขายหน้า หัวล้านแต่กำเนิดเกิดมา จะมั่งมีเงินตรากว่าห้าเกวียน