โวหารภาพพจน์ ม.5

ดวงหน้านวลกระจ่างดุจดวงจันทร์

ปัญญาคือดาบสู้ดัสกร

ซุงหลายท่อนนอนร้องไห้ที่ชายป่า

คิดถึงเธอทุกลมหายใจเข้าออก

เธอว่ายน้ำเก่งเหมือนปลา

ดีใจเหมือนปลากระดี่ได้น้ำ

อูฐเป็นเรือของทะเลทราย

เสียงรถไฟหวีดร้องครวญครางมาแต่ไกล

การใช้ถ้อยคำที่ทำให้ผู้รับสารเกิดมโนภาพหรือเกิดจินตนาการถ่ายทอดอารมณ์

การยกตัวอย่างเหตุการณ์ประกอบเพื่อให้มีความเข้าใจเรื่องราวต่างๆมากขึ้น

การเปรียบเทียบที่เรียกสิ่งหนึ่งสิ่งใดโดยใช้คำอื่นแทนเพื่อให้เกิดความหลากหลาย

การใช้ภาษาเพื่ออธิบายเรื่องราวอย่างตรงไปตรงมา

เพลงนี้ไพเราะราวกับเพลงจากสวรรค์

เขาเป็นสิงห์ทะเลทราย

ต้นอ้อหยอกล้อกับสายลมอย่างสนุกสนาน

อากาศร้อนจนแทบจะสุกอยู่แล้ว

มโหรีจากราวป่ามาเรื่อยรี่

พระจันทร์ยิ้มทักทายกับหมู่ดาวบนท้องฟ้า

ลำบากเลือดตาแทบกระเด็น

คนไทยไม่ยอมให้ใครมาทำลายขวานทองได้

ชัยชนะของผู้แพ้

บัดเดี๋ยวดังหง่างเหง่งวังเวงแว่ว

คนในหมู่บ้านนี้กลมเกลียวกันมาก

เขามีหน้ามีตาในสังคมได้เพราะมีผู้มีอำนาจให้การสนับสนุน

เลือดของวีรชนจะจารึกอยู่ในประวัติศาสตร์ตลอดไป

หนาวกระดูกจะหลุด

เปลวไฟกลืนกินบ้านทั้งหลังเข้าไปอย่างหิวโหย

มีความรู้เหมือนมีทรัพย์อยู่นับแสน

บางครั้งทะเลยังสะอื้น มันยังตื่นอยู่ร่ำไป

เสียน้อยเสียยาก เสียมากเสียง่าย

เขาเป็นเพชรเม็ดงามของโรงเรียนไม้ยาวิทยาคม

รอสักอึดใจเดียว

ความขมขื่นอันหวานชื่น

เสียงคลื่นซ่าซัดสาดที่หาดทราย

ลูกสาวของเขาช่างน่ารักน่าชัง

ไอ้หมัดทะลวงไส้

ฉันไม่ใช่พระอิฐพระปูนนะ

เขามีเพชรอยู่ในมือแต่ปล่อยให้หลุดมือไปได้

ธรรมชาติรอบข้างต่างสลดหมดความคะนองทุกสิ่งทุกอย่าง

บนเนินเขาเตี้ยๆ มีน้ำพุที่ให้น้ำตลอดฤดู ทั้งฤดูร้อนและฤดูหนาว