สงครามครูเสค อารยธรรมอิสลามและไบเซนไทน์

นครเมกกะ

นครดามัสกัส

นครไคโร

นครเยรูซาเล็ม

กลุ่มพ่อค้าชาวเปอร์เซียและอาหรับ

ลุ่มพ่อค้าชาวจีนและอินเดีย

กลุ่มพ่อค้าชาวยุโรปและแอฟริกา

กลุ่มพ่อค้าเอเชียตะวันออกเฉียงใต้

กษัตริย์

ขุนนาง

อัศวิน

สมเด็จพระสันตะปาปา

พระเจ้าริชาร์ดใจสิงห์

พระเจ้าหลุยส์ที่ 7 แห่งฝรั่งเศส

พระเจ้าคอนราดที่ 3 แห่งเยอรมนี

ก็อดเฟรย์แห่งบุยอินยอง ดุ๊กแห่งแคว้นลอร์เรนภาคใต้

ครั้งที่ 2

ครั้งที่ 4

ครั้งที่ 6

ครั้งที่ 8

เพราะไปโจมตีทำลายนครเยรูซาเล็มจนย่อยยับ

พราะนำกาฬโรคมาแพร่ระบาดในทวีปยุโรป

เพราะไม่ยอมรบ แต่ไปเจรจาการทูตกับกับพวกมุสลิม (สุลต่านอียิปต์)

เพราะไปขัดอำนาจกับพระสังฆราชของศาสนาคริสต์นิกายกรีกออร์โธอกซ์

าดผู้บังคับบัญชาที่มีอำนาจสูงสุด

ความอ่อนแอทางการเมืองของกษัตริย์และอัศวิน

การทะเลาะวิวาทภายในกองทัพ

การแสวงหาประโยชน์ส่วนตนมากกว่าเพื่อศาสนา

การค้าระหว่างตะวันตกกับเอเชียขยายตัวโดยตกอยู่ภายใต้กลุ่มพ่อค้าเอเชียแทน

สถาบันกษัตริย์รวบรวมอำนาจจนก่อตั้งขึ้นเป็นรัฐชาติ และเกิดชนชั้นกลาง

อำนาจของสถาบันศาสนจักรและระบบฟิวดัลเสื่อมลง

เกิดการฟื้นฟูศิลปวิทยาภายในยุโรป

ชาวเปอร์เซียจากอิหร่าน

ชาวอาหรับจากตะวันออกกลาง

ชาวเติร์ก(ตุรกี) สมัยของอุษมาน

กลุ่มกาหลิบ ผู้นำจักรวรรดิอิสลาม

โมซูลผลิตเครื่องแก้วและเพชรพลอย และแบกแดด อิรัก เป็นแหล่งผลิตฝ้าย

สินค้าสำคัญจำพวกเครื่องเทศ เครื่องเคลือบ ผ้าไหม เครื่องหอม งาช้าง

พ่อค้าเปอร์เซียเป็นคนกลางซื้อขายและแลกเปลี่ยนสินค้าโลกตะวันออกและตะวันตก

เมืองโมร็อกโกผลิตเหล็กกล้าและผ้าไหมทอลาย และดามัสกัส ซีเรียผลิตเครื่องหนัง