7.2. Ἀθήναζε (κεφάλαιον ἕβδομον)

Ἡ Μέλιττα· «Εἰς __ νῆσον ἀφικνεῖται ὁ Ὀδυσσεύς; __ ὄνομα ἐστιν τῆς νήσου; __ εἰσιν οἱ τοῦ Ὀδυσσέως ἑταῖροι; __ ὀνόματά ἐστιν αὐτοῖς;». Ὁ δὲ Φίλιππος· «Σίγα, ὦ Μέλιττα, καὶ ἄκουε, μέλλω σοι λέγειν καὶ τὸ ὄμομα τῆς νήσου καὶ τὰ ὀνόματα τῶν ἑταίρων.»

• τίνα, τί, τίνα, τίνες

• τίνα, τί, τίνες, τίνα

• τί, τίνα, τίνα, τίνες

• τί, τίνα, τίνες, τίνα

Τί γίγνεται ἐπεὶ ὁ Ὀδυσσεὺς ἀποπλεῖ ἀπὸ τῆς τοῦ Κύκλοπος νήσου;

• ὁ Κύκλωψ καλεῖ τὸν Ποσειδῶνα, ἀλλ᾽ οὐκ ἀκούει αὐτοῦ ὁ θεός

• ὁ Ὀδυσσεὺς ἐκ μέσης τῆς θαλάττης βοᾶ τὸ σεαυτοῦ ὄνομα

• ὁ Κύκλωψ

  λίθον αἴρει καὶ βάλλει αὐτὸν

  εἰς τὴν ναῦν· ὁ δὲ Ὀδυσσεὺς ἀποθνῄσκει

• ὁ Κύκλωψ καλεῖ τὸν Ποσειδῶνα καὶ λέγει αὐτῷ τί πάσχει ὑπὸ τοῦ Ὀδυσσέως

Ὁ Ὀδυσσεὺς· «Ὦ Κύκλοψ, διὰ τί οὐ καλῶς δέχῃ τοὺς ξένους

εἰς τὴν οἰκίαν σου» = . . .

• εἰς τὴν σεαυτὴν οἰκίαν

• εἰς τὴν σεαυτοῦ οἰκίαν

• εἰς τὴν σὴν οἰκίαν

• εἰς τὴν σου οἰκίαν

Τίς ἐστιν ὁ Αἴολος καὶ τί ποιεῖ;

• καλῶς δέχεται τοὺς ξένους καὶ παρέχει τῷ Ὀδυσσεῖ ἀσκὸν ἀνέμων

• βαισλεύς ἐστι τῶν ἀνέμων· φίλος γίγνεται τῷ Ὀδυσσεῖ καὶ δέχεται αὐτὸν ἐν τῷ ἑαυτοῦ λιμένι

• βαισλεύς ἐστι τῶν ἀνέμων· ἐχθρὸς γίγνεται τῷ Ὀδυσσεῖ καὶ μέγαν χειμῶνα πέμπει

• κακῶς δέχεται τοὺς ξένους, ὁ οὖν Ὀδυσσεὺς θησαυρούς αὐτοῦ ἁρπάζει

ἡ Μέλιττα· «Ἆρ᾽ οὐ δυνατόν ἐστιν τῷ Ὀδυσσεῖ ἐν τῷ χειμ_ καταφεύγειν εἰς τὸν λιμ_; ὁ γὰρ λιμ_ ἀπο τοῦ χειμ_ σῴζει.»

• -ῶνος, -ήν, -ένα, -ῶνι

• -ῶνι, -ήν, -ένα, -ῶνος

• -ῶνι, -ένα, -ήν, -ῶνος

• -ῶνος, -ένα, -ήν, -ῶνι

ἡ Μέλιττα· «Ἆρ᾽ οὐ δυνατόν ἐστιν τῷ Ὀδυσσεῖ ἐν τοῖς χειμ_ καταφεύγειν εἰς τοὺς λιμ_; οἱ γὰρ λιμ_ ἀπο τῶν χειμ_ σῴζουσιν.»

• -ώνων, -ενες, -ενας, -ῶσι

• -ῶσι, -ένας, -ένες, -ώνων

• -ῶσι, -ένες, -ένας, -ώνων

• -ώνων, -ενας, -ενες, -ῶσι

Τί γίγνεται τῷ Ὀδυσσεῖ καὶ τοῖς ἑταίροις, ἐπεὶ

ἀποπλέουσιν ἀπὸ τῆς τοῦ Ἀιόλου νήσου;

• ὁ μὲν Ὀδυσσεὺς

  ἐν τῷ ἀσκῷ κρύπτει πολλοὺς θησαυρούς, οἱ δὲ ἑταῖροι ἀποκτείνουσι αὐτόν

• ἀεὶ εὐδία ἐστὶν ἐν τῇ θαλλάττῇ, σῶοι οὖν πάντες εἰς τὴν πατρίδα ἀφικνουνται

• μετὰ τὸν χειμῶνα Ζεὺς τοὺς ἑταίρους ἀποκτείνει, ἐπεὶ

  τὰς τοῦ Ἡλίου βοῦς σφάττουσι καὶ

  κατεσθίουσιν

• οἱ ἑταῖροι λύουσιν τὸν ἀσκόν· χειμὼν οὖν μέγας γίγνεται

  καὶ τὴν ναῦν ἀπὸ τῆς πατρίδος

  ἀποφέρει

Ὁἱ θεοὶ τὸν σώφρ_ ἄνδρα ἀει σῴζουσιν, ἀεὶ γὰρ τῷ σώφρ_ ἀνθρώπῳ βοηθοῦσιν. Ἀπὸ δὲ τοῦ σώφρ_ ἀνθρώπου οὐκ ἀπέρχονται οἱ θεοί. Χαῖρε οὖν, ὦ σῶφρ_ ἄνθρωπε.

• -ονα, -ωνι, -ονος, -ων

• -ονα, -ονι, -ονος, -ον

• -ονα, -ωνι, -ωνος, -ον

• -ονα, -ονι, -ωνος, -ων

Ὁἱ θεοὶ τοὺς σώφρ_ ἀνθρώπους ἀει σῴζουσιν, ἀεὶ γὰρ τοῖς σώφρ_ ἀνθρώποις βοηθοῦσιν. Ἀπὸ δὲ τῶν σωφρ_ ἀνθρώπων οὐκ ἀπέρχονται οἱ θεοί. Χαῖρετε οὖν, ὦ σώφρ_ ἄνθρωποι.

• -ες, -οσιν, -όνων, -ονας

• -ονας, -οσιν, -όνων, -ες

• -ονας, -όνων, -οσιν, -ες

• -ες, -όνων, -οσιν, -ονας

Οἱ θεοί εἰσιν σῶφρ_ ἡγεμόνες τῶν ἀνθρώπων· σῶφρ_ γάρ ἐστιν ἔργον τοῦ θεοῦ. Τὰ δὲ ἔργα τῶν ἀνθρώπων πολλάκις ἄφρων_ εστιν· ὁ γὰρ ἄνθρωπος ἄφρ_ ἐστίν.

• -ονες, -ων, -ονα, -ον

• -ονα, -ον, -ονες, -ων

• -ονες, -ον, -ονα, -ων

• -ονα, -ων, -ονες, -ον