คำภาษาเขมรในภาษาไทย

ภาษาเขมรเข้ามาสู่ภาษาไทยด้วยสาเหตุใด

• ศาสนา

• ถิ่นที่อยู่มีอาณาเขตติดกัน

• วรรณคดี

• การค้าขาย

ข้อใดเป็นวิธีการนำคำภาษาเขมรมาใช้

• นำมาใช้เป็นคำสามัญทั่วไป

• นำมาใช้เป็นคำในวรรณคดี

• ใช้เป็นคำราชาศัพท์

• ถูกทุกข้อ

ข้อใดไม่ใช่คำราชาศัพท์ภาษาเขมร

• พระกร

• บรรทม

• เสวย

• เสด็จ

ข้อใดไม่ใช่หลักการสังเกตคำที่มาจากภาษาเขมร

• มักสะกดด้วย จ ร ล ส ญ

• มักเป็นคำที่ต้องแปล

• แผลงได้

• สะกดตรงตามมาตรา

คำแผลงหมายถึงข้อใด

• คำที่ตีความได้ ๒ ความหมาย

• คำที่แผลงหรือแปลงรูปคำจากคำเดิม

• คำที่มีตัวการันต์

• คำที่สามารถอ่านได้ ๒ แบบ

คำแผลงในข้อใดไม่ใช่หลักของภาษาเขมร

• ข เป็น กระ เช่น ขจาย-กระจาย

• ผ เป็น ประ เช่น ผทม-ประทม

• ข เป็น ประ เช่น ขจาน-ประจาน

• ประ เป็น บรร เช่น ประจุ-บรรจุ

ข้อใดไม่ใช่คำเขมร

• กำมือ

• กำเดา

• กำเนิด

• กำลัง

ข้อใดไม่ใช่คำภาษาเขมร

• เกิด

• วิ่ง

• เดิน

• จมูก

ข้อใดคือคำยืมภาษาเขมร

• ปิ่นโต

• เสด็จ

• คาเฟ่

• มารดา

ข้อใดเป็นคำยืมภาษาเขมรทุกคำ

• โต๊ะ  โควตา  บรรทม

• กำเนิด  เสด็จ  ตรัส

• คลินิก  ธำมรงค์  กรรแสง

• บำเรอ  ตำรวจ  กอล์ฟ