poznanie społeczne i komunikacja

Kto wprowadził rozróżnienie na odpowiadanie na wspólną uwagę i inicjowanie wspólnej uwagi?

• Tomasello

• Carpendale

• Heyes

• Mundy

Jeśli w trakcie zabawy w chowanie i znajdowanie, dziecko odczytuje gest wskazujący eksperymentatorki jako informację o lokalizacji schowanego przedmiotu, to zabawa w chowanie i znajdowanie:

• 1. realizuje maksymy konwersacyjne sformułowane przez Grice’a

• 1. jest komponentem syntaktycznym komunikacji

• 1. nie odgrywa istotnej roli, gdyż gest wskazujący posiada znaczenie niezależne od

     kontekstu

• dostarcza „wspólnej płaszczyzny” (common ground) umożliwiającej odczytanie znaczenia gestu

Meltzoff i Brooks (2013) w badaniach dotyczących podążania za spojrzeniem robotów wykazali:

• dzieci podążały za spojrzeniem robota, ale tylko wtedy, gdy robot dodatkowo do nich mówił

• dzieci podążały za spojrzeniem robota, jeśli wcześniej obserwowały go w interakcji z dorosłym, w której wzajemnie się naśladowali

• dzieci podążały za spojrzeniem robota, jeśli wcześniej obserwowały go w interakcji z dorosłym, w której robot wykonywał różne czynności a dorosły nie reagował na jego zachowania

• dzieci nie podążały za spojrzeniem robota

Podążanie za spojrzeniem rozwija się:

• gdy dzieci posługują się gestami wskazującymi
  

• gdy dzieci zaczynają angażować się w relacje diadyczne
  

• po tym, jak dzieci zaczną angażować się odnoszenie społeczne

• w drugiej połowie pierwszego roku życia

Zdaniem Meltzoffa i Brooks (2013) (główny tekst do zajęć nr 3 dotyczących podążania za spojrzeniem) zastosowanie cued-looking paradigm:

• 1. wymaga od dzieci wyraźnej zmiany kierunku spojrzenia w celu zidentyfikowania przedmiotu

• 1. wymaga od dzieci poszukiwania czego dotyczy spojrzenie innej osoby

• 1. dostarcza potwierdzenia na wczesne podążania za spojrzeniem

• 1. nie umożliwia badania podążania za spojrzeniem

Meltzoff i Brooks (2013) w badaniach dotyczących podążania za spojrzeniem wykazali:

• konsekwencje doświadczenie działania na sobie opaski dla późniejszej interpretacji zachowania innej osoby jedynie w przypadku 28-miesięcznych dzieci

• 18 miesięczne dzieci, które doświadczyły działania nieprzeźroczystej podążały za spojrzeniem dorosłego, który miał taką samą opaskę na oczach

• 18 miesięczne dzieci podążały za spojrzeniem dorosłego, gdy miał zamknięte oczy

• 8 miesięczne dzieci, które doświadczyły działania przeźroczystej opaski podążały za spojrzeniem dorosłego, który miał taką samą opaskę na oczach

Onishi i Baillargeon (2005) tworząc niewerbalny test fałszywych przekonań twórczo:

• przekształciły procedurę Sally-Anne

• wykorzystały pomysł Heyes dotyczący użycia przeźroczystych i nieprzeźroczystych opasek

• zaadaptowały test „teorii umysłu” wykorzystany w badaniu z udziałem szympansów
  

• zmodyfikowały procedurę zwodniczego pudełka

Nichols i współ. (2013) w odniesieniu do rozwoju zachowań prospołecznych dzieci stwierdzili:

• dzieci od 12 m.ż. dawały dorosłemu przekąskę nawet wtedy, gdy nie wyrażał on swojej prośby bezpośrednio

• dzieci od 30 m.ż. pomagają dorosłemu w osiągnięciu jego wyraźnego i oczywistego celu (np. włożeniu książek do zamkniętej szafy)

• tzw. druga „rewolucja poznawczo-społeczna” zachodzi pod koniec 2 r.ż. ??

• tzw. druga „rewolucja poznawczo-społeczna” polega na koordynowaniu i uzgadnianiu własnej i cudzej uwagi

W odniesieniu do współdzielonej intencjonalności Tomasello i Carpenter stwierdzili:

• rywalizacja wymaga zazębiania się (meshing) działań

• dorosłe szympansy często nauczają swoje dzieci tego, w jaki sposób używać różnych przedmiotów

• współdzielona intencjonalność przekształca kooperacyjną komunikacje w uczenie się przez instrukcje

• współdzielona intencjonalność wyłania się z interakcji dwóch ścieżek rozwojowych (rozumienia działań intencjonalnych oraz podzielania stanów psychologicznych)

W badaniu Senju i współ. (2011) dotyczącym rozpoznawania fałszywych przekonań przez dzieci (referat i treść zajęć nr 12; badania z wykorzystaniem przejrzystej i nieprzejrzystej opaski):

• dzieci, które doświadczyły nieprzejrzystej opaski rzadziej przypisywały aktorce fałszywe przekonania

• zachowanie dzieci z obu badanych grup można wyjaśnić jako opierające się na wskazówkach behawioralnych

• dzieci wykorzystywały własne doświadczenia z opaska w przewidywaniu zachowania aktora

• dzieci trafnie wyjaśniały dlaczego aktorka nie znalazła przedmiotu w danej lokalizacji