พระอภัยมณี ตอน พระอภัยมณีหนีนางผีเสื้อสมุทร ชั้น

โคลงสี่สุภาพ

กาพย์ยานี ๑๑

อินทรวิเชียรฉันท์ ๑๑

กลอนสุภาพ

ความรักที่ไม่เหมาะสม

ความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ

ความมีเมตตากรุณา ช่วยเหลือผู้อื่น

ความเชื่อเรื่องเวทมนตร์ คาถา

หนีเสือปะจระเข้

รู้หลบเป็นปีก รู้หลีกเป็นหาง

น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า

ฝนทั่งให้เป็นเข็ม

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

ฝ่ายโยคีที่อยู่บนภูเขา กับคนเหล่าเหลือตายหลายภาษา

นางเงือกน้ำบอกสำคัญว่านั่นแล้ว คือเกาะแก้วพิสดารเป็นชานเขา

สินสมุทรสุดแสนสงสารแม่ ชำเลืองแลดูหน้าน้ำตาไหล

พี่มนุษย์สุดสวาทเป็นชาติยักษ์ จงคิดหักความสวาทให้ขาดสูญ

ประไพพักตร์ลักษณ์ล้ำล้วนขำคม ทั้งเนื้อนมนวลเปล่งออกเต่งทรวง

พระรูปหล่อพ่อคุณของเมียอา ควรหรือมาทิ้งขว้างหมองหมางเมีย

ยิ่งถูกน้ำกำลังยิ่งเกรียงไกร เที่ยวเลี้ยวไล่ขี่ปลาในสาชล

ค่อยเขยื้อนเลื่อนลุกขึ้นทั้งเจ็บ ยังมึนเหน็บน้อมประณตบทศรี

ความรักที่ไม่เหมาะสม

ความกตัญญูต่อผู้มีพระคุณ

ความเชื่อเรื่องเวทมนตร์ คาถา

ความมีเมตตากรุณา ช่วยเหลือผู้อื่น

พอม่อยหลับกลับจิตนิมิตฝัน ว่าเทวัญอยู่ที่เกาะนั้นเหาะเหิน

นึกจะใคร่สะเดาะพระเคราะห์เจ้า พอบรรเทาโทษาที่อาสัญ

พอได้ช่องลองลวงดูตามเล่ห์ สมคะเนจะได้ไปดังใจหมาย

เราลงเลขเสกทำไว้สำเร็จ ดังเขื่อนเพชรภูตปีศาจไม่อาจใกล้

นางผีเสื้อเชื่อถือรื้อประณต พระทรงยศจงช่วยชุบอุปถัมภ์

พอได้ช่องลองลวงดูตามเล่ห์ สมคะเนจะได้ไปดังใจหมาย

จึงกล่าวแกล้งแสร้งเสเพทุบาย เจ้าฝันร้ายนักน้องต้องตำรา

แล้วเสแสร้งแกล้งทำบีบน้ำตา อนิจจาใจหายเจียวสายใจ