กลอนสุภาพ

แล้วสอนว่าอย่าไว้ใจมนุษย์

• มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด

• จึงค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย

• แต่เมาใจนี่ประจำทุกค่ำคืน

• ไม่ชอกช้ำเหมือนเอามีดมากรีดหิน

สงวนคมสมนึกใครฮึกฮัก

• มันแสนสุดลึกล้ำเหลือกำหนด

• จึงค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย

• แต่เมาใจนี่ประจำทุกค่ำคืน

• ไม่ชอกช้ำเหมือนเอามีดมากรีดหิน

ถึงเมาเหล้าเช้าสายก็หายไป

• ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา

• อย่าตะคั้นตะคอกให้เคืองหู

• จะจากเรือนร้างแม่ไปแต่ตัว

• แต่เมาใจนี่ประจำทุกค่ำคืน

อันนินทากาเลเหมือนเทน้ำ

• จึงค่อยชักเชือดฟันให้บรรลัย

• ไม่ชอกช้ำเหมือนเอามีดมากรีดหิน

• ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา

• อยู่กับต้นอย่าให้พรากไปจากที่

แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ

• แม้นใครรักรักมั่งชังชังตอบ

• รู้รักษาตัวรอดเป็นยอดดี

• รู้สิ่งไรไม่สู้รู้วิชา

• ให้รอบคอบคิดอ่านนะหลานหนา

จะพูดจาปราศรัยกับใครนั้น

• อยู่กับต้นอย่าให้พรากไปจากที่

• อย่าตะคั้นตะคอกให้เคืองหู

• จะจากเรือนร้างแม่ไปแต่ตัว

• ไม่ควรพูดอื้ออึงขึ้นมึงกู

เมื่อสุกงอมหอมหวานจึงควรหล่น

• จะซื้อง่ายขายดีมีกำไร

• ปากเป็นเอกเลขเป็นโทโบราณว่า

• จะพูดจาปราศรัยกับใครนั้น

• อยู่กับต้นอย่าให้พรากไปจากที่

จะกินนอนวอนว่าเมตตาเตือน

• จะจากเรือนร้างแม่ไปแต่ตัว

• แม้จะเรียนวิชาทางค้าขาย

• อย่าตะคั้นตะคอกให้เคืองหู

• แม้พูดดีมีคนเขาเมตตา

ใช้วรรณยุกต์ได้ครบทุกเสียง

• วรรคสดับ

• วรรคส่ง

นิยมใช้เสียงสามัญ

• วรรคสดับ

• วรรคส่ง