รำมาตรฐานและรำพื้นบ้าน

รำมาตรฐานและรำพื้นบ้านมีความสำคัญคือ

• การส่งเสริมการท่องเที่ยว
• การพัฒนาทักษะการเต้น
• การอนุรักษ์วัฒนธรรมและประเพณีท้องถิ่น
• การสร้างรายได้จากการแสดง

ระบำมาตรฐานคือ

• การเต้นรำที่มีรูปแบบและกฎเกณฑ์ที่ชัดเจน
• การเต้นรำที่ไม่มีรูปแบบ
• การแสดงที่ใช้ดนตรีสด
• การเต้นรำที่มีอิสระในการเคลื่อนไหว

ระบำมาตรฐานที่ถูกต้องคือ

• ระบำเซิ้งกระติ๊บ

• ระบำเทพบันเทิง

• ระบำชาวเล

• ระบำทวารวดี

รำพื้นบ้านคือ

• การแสดงที่ไม่มีการเต้นรำ
• การแสดงละครที่ไม่มีดนตรี
• การแสดงที่ใช้เครื่องดนตรีเพียงอย่างเดียว
• การแสดงออกทางวัฒนธรรมเฉพาะถิ่นที่มีการเต้นรำและดนตรี

รำพื้นบ้านข้อใดคือรำพื้นบ้านภาคอีสาน

• รำอีแซว

• รำตารีกีปัส

• ฟ้อนกระติ๊บ

• ฟ้อนผาง