หลักภาษาไทย ม.๕

ภาษาทุกภาษาต้องใช้เสียงเปล่งออกมาเป็นคำพูด

ภาษาทุกภาษามีวรรณยุกต์เป็นส่วนประกอบสำคัญ

ภาษาถ่ายทอดออกมาเป็นตัวหนังสือได้

อักษรถูกกำหนดขึ้นมาเพื่อใช้แทนเสียงในภาษา

ข ฃ ค ฆ

ซ ศ ส ษ

ผ พ ภ ฟ

ฑ ฒ ถ ท

สามารถ ปรารถนา

สลบไสล พุทธจักร

อัศจรรย์ กลบเกลื่อน

พระพรหม จราจร

น้ำขึ้นให้รีบตัก

มือไม่พายเอาเท้าราน้ำ

ไก่เห็นตีนงู งูเห็นนมไก่

เข้าเมืองตาหลิ่ว ต้องหลิ่วตาตาม

ช่อม่วงเหมาะมีรส หอมปรากฏกลโกสุม คิดสีสไลคลุม หุ้มห่อม่วงดวงพุดตาน

ทองหยิบทิพย์เทียมทัด สามหยิบชัดน่าเชยชม หลงหยิบว่ายาดม ก้มหน้าเมินเขินขวยใจ

ขนมจีบเจ้าจีบห่อ งามสมส่อประพิมพ์ประพาย นึกน้องนุ่งจีบกราย ชายพกจีบกลีบแนบเนียน

สังขยาหน้าตั้งไข่ ข้าวเหนียวใส่สีโศกแสดง เป็นนัยไม่เคลือบแคลง แจ้งว่าเจ้าเศร้าโศกเหลือ

แนวทางที่ปฏิบัติสืบต่อกันมาตั้งแต่อดีต

สิ่งที่ทำความเจริญงอกงามให้แก่หมู่คณะ

การถ่ายทอดวิชาความรู้ทางด้านประวัติศาสตร์

การอยู่ร่วมกันในสังคมหรือกลุ่มชนใดกลุ่มชนหนึ่ง

ไม่กีดกันชาวต่างชาติ

ให้เสรีภาพในการนับถือศาสนา

เป็นสยามเมืองยิ้ม

จัดระดับชนชั้นวรรณะให้เห็นอย่างชัดเจน

ภาษาราชการของไทยแยกใช้ตามความเหมาะสมของแต่ละท้องถิ่น

ประเทศไทยใช้สำนวนของชาวกรุงเทพฯ เป็นภาษาราชการ

ภาษามาตรฐานของไทยกำหนดขึ้นมาใช้ในสมัยรัชกาลที่ ๖

ภาษามาตรฐานเรียกอีกอย่างหนึ่งว่าภาษาราชการ

ภาษาที่ใช้สื่อสารกันระหว่างบุคคลกลุ่มใดกลุ่มหนึ่งในแต่ละภูมิภาค

ภาษาถิ่นมีการใช้ถ้อยคำ สำเนียงและสำนวนแตกต่างกัน

ภาษาถิ่นคือภาษามาตรฐานที่กำหนดขึ้นมาเพื่อใช้ในการติดต่อกิจธุระในวงราชการ

ใช้สื่อสารกันระหว่างกลุ่มชนอย่างไม่เป็นทางการ