Czytanie ze zrozumieniem 1

Dziwny dzień Kiedy w czwartek Janek i Zosia wrócili ze szkoły, nikt nie reagował na głos dzwonka. Dzieci niepewnie weszły do mieszkania i, nie rozebrawszy się, zajrzały do kuchni. – Babciu, jesteś? – spytała Zosia. Nikt nie odpowiadał. – Zawsze o tej porze mieliśmy gotowy obiad! – stwierdził Janek. – Może coś się stało – martwiła się Zosia. – Chodź, sprawdzimy w pokoju. Dzieci zdjęły kurtki i buty, a następnie poszły do salonu. Otworzyły po cichu drzwi i podeszły do kanapy. Jakie było ich zdziwienie, gdy ujrzały babcię drzemiącą z książką w ręku. Spojrzały na siebie niepewnie. Po dłuższej chwili Janek zapytał niezbyt głośno: – Babciu, babciu, czy jesteś chora? – Nie – odpowiedziała przebudzona babcia. – A czy coś się stało? – dopytywała Zosia. – Nie, nic – powtórzyła spokojnie, lekko się uśmiechając babcia. – Dlaczego tak pomyślałaś? Janek i Zosia długo nie mogli zrozumieć, dlaczego babcia wciąż leży na kanapie i powtarza, że nic jej nie jest. W końcu zmęczona ich pytaniami starsza pani powiedziała, że po prostu postanowiła odpocząć. Uznała, że kiedy wnuki wrócą ze szkoły, poprosi je o pomoc w zrobieniu obiadu. Wieczorem dzieci myślały o tym nietypowym popołudniu. Postanowiły, że będą babci pomagać. Zosia i Janek uznali, że przyjemnie jest zrobić coś dla kogoś – tak po prostu, bezinteresownie.

• Dalej

• Dalej

Kto wrócił ze szkoły w czwartek?

Dlaczego dzieci były zmartwione, gdy nikt nie reagował na dzwonek?

Gdzie najpierw zajrzały Janek i Zosia po wejściu do mieszkania?

Kogo dzieci znalazły drzemiącego na kanapie?

Co miała babcia w ręku, kiedy dzieci ją znalazły?

Jak dzieci zareagowały, gdy zobaczyły babcię leżącą na kanapie?

Dlaczego babcia postanowiła odpocząć tego dnia?

Co dzieci postanowiły po tym nietypowym popołudniu?

Jakie uczucie towarzyszyło Jankowi i Zosi, gdy pomagali babci?