บทที่ ๗ พระพุทธศาสนากับการเมืองการปกครองของไทย

ทาน

ศีล

สมาธิ

อาชชวะ

ราชธรรมกับระบบศักดินา

หลักปิตุปการกับหลักเมตตาธรรม

จักรวรรดิธรรมกับระบบเทวราชา

อริยสัจ 4 กับระบบการปกครองแบบสมบูรณาญาสิทธิราชย์

เพื่อแสดงความเป็นผู้มีบุญบารมี

เพื่อสร้างความชอบธรรมทางศาสนาให้กับอำนาจการปกครอง

เพื่อแยกแยะจากระบบการปกครองแบบพราหมณ์

เพื่อส่งเสริมการศึกษาพระพุทธศาสนา

คณะมหานิกาย

คณะธรรมยุติกนิกาย

คณะสงฆ์แห่งชาติ

คณะพระราชาคณะ

ทุกข์สัจ → นิโรธสัจ → สมุทัยสัจ → มรรคสัจ

สมุทัยสัจ → ทุกข์สัจ → มรรคสัจ → นิโรธสัจ

ทุกข์สัจ → สมุทัยสัจ → นิโรธสัจ → มรรคสัจ

นิโรธสัจ → ทุกข์สัจ → สมุทัยสัจ → มรรคสัจ

พระสังฆราช

อัครศาสนูปถัมภก

พระธรรมทายาท

พระราชาคณะ

การแยกขาดระหว่างศาสนากับการเมือง

การผสมผสานระหว่างภูมิปัญญาทางจิตวิญญาณกับการปกครอง

การควบคุมศาสนาโดยอำนาจรัฐ

การต่อต้านอิทธิพลทางศาสนาในการเมือง

ปาณาติปาตา เวรมณี

อทินนาทานา เวรมณี

กาเมสุมิจฉาจารา เวรมณี

มุสาวาทา เวรมณี

การรักษาศีลธรรม

การให้ การเสียสละเพื่อประชาชน

การมีความอดทน

การไม่โกรธแค้น

การลดบทบาทของพระพุทธศาสนาในการเมือง

การเพิ่มอิทธิพลของพราหมณ์ศาสนาควบคู่กับการรักษาพื้นฐานพุทธ

การแยกขาดระหว่างอำนาจทางศาสนากับอำนาจทางโลก

การปฏิเสธแนวคิดทางศาสนาในการปกครอง