เพราะชาวนาถูกเอารัดเอาเปรียบเรื่องราคาข้าว

เพราะฤดูกาลที่เปลี่ยนแปลงไม่แน่นอน

เพราะผลผลิตที่ได้ตกถึงชาวนาน้อยมาก

เพราะที่ดินขาดความอุดมสมบูรณ์

ข้าวที่ผลิตได้มีคุณภาพต่ำ

ผลผลิตมีมากเกินความต้องการของผู้บริโภค

ผู้บริโภคมีทางเลือกในการบริโภคอาหารประเภทอื่นมากขึ้น

รัฐบาลควบคุมราคา เพราะข้าวเป็นอาหารหลักที่สำคัญ

เป็นอาชีพที่ได้รับความนิยม

ได้เรียนรู้ทักษะใหม่

ไม่เหนื่อย

มีรายได้แน่นอนทุกเดือน

เพราะหลี่เชินเป็นข้าราชการส่วนท้องถิ่น

เพราะหลี่เชินเป็นผู้ใหญ่บ้าน

เพราะหลี่เชินเป็นชาวนา

เพราะหลี่เชินเป็นพ่อค้า

บรรยายโดยถ่ายทอดเสมือนชาวนาเป็นผู้มาบรรยายเอง

บรรยายแบบอธิบายขั้นตอนในการทำนาของชาวนา

บรรยายแบบสิ่งที่คนพบเห็นมาให้ผู้อ่านเข้าใจ

บรรยายภาพเหมือนจิตรกรวาดภาพ

การแสดงความคิดเห็นโดยผ่านการวิเคราะห์ มีเหตุมีผลและสร้างสรรค์

การแสดงความคิดเห็นส่วนบุคคลสามารถบอกกล่าวอย่างไรก็ได้

การแสดงความคิดเห็นในประเด็นที่ได้รับความสนใจ

การแสดงความคิดเห็นที่นำมาจากข้อตกลงส่วนรวม

ส่วนจิตร ภูมิศักดิ์ ใช้ชีวิตเสมือนกับนำชาวนามาบรรยายเรื่องของตนให้ผู้อ่านฟังด้วยตนเอง

เรื่องความทุกข์ของชาวนาในบทกวี ก็คงยังจะเป็น แรงสร้างความสะเทือนใจให้แก่กวียุคคอมพิวเตอร์สืบต่อไป

กวีผู้นี้รับราชการมีตำแหน่งเป็นข้าราชการส่วนท้องถิ่นอยู่ในชนบท

อย่าว่าแต่การลำเลิกทวงบุญคุณเลยความช่วยเหลือที่สังคมมีต่อคนกลุ่มนี้ในด้านของปัจจัยในการผลิต การพยุงหรือการประกันราคา และการรักษาความยุติธรรมทั้งปวง ก็ยังแทบจะเป็นไปไม่ได้

ให้เวทนาชาวนา

ให้เห็นถึงความทุกข์ยากของชาวนา

ให้ประกอบอาชีพชาวนา

ให้ช่วยเหลือชาวนา

มณีพลอยร้อยแสง

ความคิดคำนึง

บุหงารำไป

ดั่งดวงแก้ว

บอกที่มาของบทกวีที่จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นผู้แต่ง

แนะนำให้รู้จัก จิตร ภูมิศักดิ์

เล่าเรื่องราวในอดีต

ยกย่องบทกวีที่จิตร ภูมิศักดิ์ เป็นผู้แต่ง

จากรวงเป็นเม็ดพราว

เบื้องหลังสิทุกข์ทน

ระยะทางนั้นเหยียดยาว

ปูดโปนกี่เส้นเอ็น

กรมพระยาดำรงราชานุภาพ

สมเด็จพระกนิษฐาธิราชเจ้า กรมสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดาฯ สยามบรมราชกุมารี

หลี่เซิน

จิตร ภูมิศักดิ์

เปิบข้าวทุกคราวคำ จงสูจำเป็นอาจิณ เหงื่อกูที่สูกิน จึงก่อเกิดมาเป็นคน

ข้าวนี้น่ะมีรส ให้ชนชิมทุกชั้นชน เบื้องหลังสิทุกข์ทน และขมขื่นจนเขียวคาว

จากแรงมาเป็นรวง ระยะทางนั้นเหยียดยาว จากรวงเป็นเม็ดพราว ล้วนทุกข์ยากลำบากเข็ญ

เหงื่อหยดสักกี่หยาด ทุกหยดหยดล้วนยากเย็น ปูดโปนกี่เส้นเอ็น จึงแปรรวงมาเปิบกิน