กลอนบทละคร

กลอนสุภาพ

กาพย์ยานี 11

กาพย์ฉบัง 16

กูจะเป็นมนุษย์แต่สองกร ตามไปราญรอนชีวี

ฮึดฮัดขัดแค้นแน่นใจ ตาแดงดั่งแสงไฟฟ้า

ครั้นถึงบันไดไกรลาส ขัดสมาธินั่งยิ้มริมอ่างใหญ่

เชิญไปสังหารอ้ายอาธรรม์ ให้มันสิ้นชีพชีวา

สัพยอกหยอกเล่นเหมือนทุกวัน สรวลสันต์เยาะเย้ยเฮฮา

เมขลาโยนแก้วแววไว มยุเรศฟ้อนในอัมพร

ย้ายท่ามัจฉาชมสาคร พระสี่กรขว้างจักรฤทธิรงค์

สุดเอยสุดสวาท โฉมประหลาดล้ำเทพอัปสร

พนักงานฟ้อนรำระบำบัน ชื่อสุวรรณอัปสรเสน่หา

งามจริตกิริยางามงอน งามเอวงามอ่อนทั้งกายา

เชิญเจ้ารำเถิดนะนางฟ้า ให้สิ้นท่าที่นางจำได้

ยิ่งคิดยิ่งพิศผูกพัน ก็เดินกระชั้นเข้าไป

พระอิศวรประทานพรให้นนทก

นนทกถูกเทวดากลั่นแกล้ง

นนทกทูลขอนิ้วเพชรจากพระอิศวร

นนทกหลงรักนางสุวรรณอัปสร

พระอิศวรประทานพรให้นนทก

นนทกถูกเทวดากลั่นแกล้ง

นนทกทูลขอนิ้วเพชรจากพระอิศวร

นนทกหลงรักนางสุวรรณอัปสร

สมสมรถูกเพื่อนๆในห้องรุมทำร้าย

เพื่อนในห้องไม่พูดกับสมปอง

สมจิตได้รับคัดเลือกเป็นนักเรียนดีเด่น

สมหมายสอบไล่ได้เป็นที่ 1

เทวดา

พระอิศวร

นนทก

พระนารายณ์

กินรินเลียบถ้ำ

มัจฉาชมสาคร

เมขลาโยนแก้ว

นาคาม้วนหาง