Syrenka ukazywała się raz do roku w czerwcową noc.

Syrenka śpiewła piękniej niż 100 słowików.

Syrenka śpiewała piękniej niż tysiąc słowików i jakby sto aniołów.

Król kazał schwytać i sprowadzić syrenę do pałacu.

Syrenę kazał schwytać i sprowadzić do pałacu książę.

Syrenka ukazywała się raz do roku, w majową noc, kiedy Księżyc był w nowiu.

Śpiewa piękniej niż 1000 skowronków zapewniała babcia Maciejowa.

-Śpiewa jakby sto aniołów -zachwycała się babcia Maciejowa

Kupiec chciał pokazywać syrenkę na jarmarkach za jednego dukata.

Grosz do grosza i zbierzeie się miedziak. Miedziak do miedziaka i zbierze się dukat.

Miedziak do miedziaka i zbierze się dukat.

W śpiewie syrenki zasłuchali się dziadek i babcia, Księżyc i ryby pływające w Wiśle.

Minął rok i książę znów postanowił wyprawić bal.

Głosz heroda usłyszło dwóch braci rybaków.

Najstarszy z braci szepnął, że syrena musi być wolna jak ptak, jak wiatr , jak Księżyc.

Najmłodszy z braci miał rudego kota, który lubił wylegiwać się na zapiecku.

Najmłodszy z braci miał rudego kota, który lubił chadzać własnymi ścieżkami.

Syreni śpiew odjął najstarszemu z braci siłę i ukołysał go do sny.

Najstarszy z braci wrócił do chaty zły i przez cały rok chodził zamyślony i ponury jak noc.