ได้รับการยกย่องจากยูเนสโก ให้เป็นกวีเอกของโลก

ดำรงตำแหน่งสูงสุดเป็น เจ้ากรมพระอาลักษณ์

เริ่มรับราชการในสมัยรัชกาลที่ ๓ และบวชในสมัยรัชกาลที่ ๔

กาพย์พระไชยสุริยาเป็นผลงานเพียงเรื่องเดียวที่แต่งด้วยคำประพันธ์ประเภทกาพย์

เช้าตรู่

ช่วงสาย

เที่ยงวัน

ใกล้ค่ำ

กาพย์ยานี ๑๑

กาพย์สุรางคนางค์ ๒๘

กลอนสุภาพ

กลอนนิราศ

๘

๙

๑๐

๑๑

ภูวดล ภูษา

ภูวเนตร ภูวนาถ

ภูเบศ ภูบาล

ภูมี ภูบดี

วันนั้นจันทร มีดารากร เป็นบริวาร

เดชะพระกุศลหนหลัง สิ่งใดใจหวัง

ได้ดังมุ่งมาตรปรารถนา

ว่ามีพระยาสกุณา ใหญ่โตมโหฬาร์

กายาเท่าเขาคีรี

ลูกนกยกปีกป้อง อ้าปากร้องซ้องแซ่เสียง

แม่นกปกปีกเคียง เลี้ยงลูกอ่อนป้อนอาหาร

พิณพาทย์ระนาดฆ้อง ตะโพนกลองร้องเป็นเพลง

ระฆังดังวังเวง โหง่งหง่างเหง่งเก่งก่างดัง

ขุนนางต่างลุกวิ่ง ท่านผู้หญิงวิ่งยุดหลัง

พัลวันดันตึงตัง พลั้งพลัดตกหกคะเมน

พระสงฆ์ลงจากกุฏิ วิ่งอุตลุตฉุดมือเณร

หลวงชีหนีหลวงเถร ลงโคลนเลนเผ่นผาดโผน

พวกวัดพลัดเข้าบ้าน ล้านต่อล้านซานเซโดน

ต้นไม้ไกวเอนโอน ลิงค่างโจนโผนหกหัน

ผู้คนขาดความเมตตาปราณีต่อกัน

ผู้คนยึดแต่ประโยชน์ส่วนตน

ผู้ที่มีกำลังก็ใช้กำลังในทางมิชอบ

ผู้คนขาดความสามัคคีกัน

กลางไพรไก่ขันบรรเลง ฟังเสียงเพียงเพลง

ซอเจ้งจำเรียงเวียงวัง

ยูงทองร้องกะโต้งโห่งดัง เพียงฆ้องกลองระฆัง

แตรสังข์กังสดาลขานเสียง

ค้อนทองเสียงร้องป๋องเป๋ง เพลินฟังวังเวง

อีเก้งเริงร้องลองเชิง

ฝูงละมั่งฝังดินกินเพลิง ค่างแข็งแรงเริง

ยืนเบิ่งบึ้งหน้าตาโพลง