Чырвоны агеньчык настойліва мільгануў яшчэ раз.

Дарогу расчышчалі, капалі канавы ў снезе.

На гасцінцы бярозы галінамі голымі звоняць.

Выйду на ціхі зялёны прастор і пакланюся вясне залатой.

Шчасце, як і гора, прыходзіць нечакана.

У душу чалавека не зазірнеш.

Белы домік стаіць на ўзлеску.

Па роснай мураве шпарка дзеці бягуць да ракі.

Дзеда пахавалі пад разгалістай хвояй.

З балот пацягнула.цёплай вільгаццю.

З забыцця мяне вывела трывожнае вухканне балотнага бугая.

Пачынала віднець.

У расчыненыя дзверы плыла вільготная свжасць.

Спыніліся, зайшлі ў двор.

Вось і наш прытулак.

У салаўёў і ніжнія, і верхнія ноты правільныя, непаўторныя.

Дзякуючы адкрытай у 207 годзе аранжарэі батанічны сад сёння не закрываецца на зіму.

Пра Полацк упершыню ўпамінаецца ў "Аповесці мінулых гадоў".

Цёплы дожджык, пырсні, пырсні на парэчкі і на вішні!

За лепшыя творы паэзіі і драматургіі з 1966 года прысуджаюць прэмію імя Янкі Купалы..

За акном цёплая, напоеная жнівеньскім туманам раніца.

Не сядзіцца ў хаце хлопчыку малому.

Чужым розумам не пражывеш.

З акна імклівай машыны гляджу я на ўрадлівае поле.

Звезлі з поля залатое жыта.

Дубы шумелі аголенымі лапамі.

Цяжка адарваць вочы ад казачнай прыгажосці.

Рэшту дарогі, добра прытаміўшыся, ішлі ўскрай лесу.

Над вадою задумліва схіляюць вецце ніцыя лозы.

Сабралася вады каля грэблі.

Сярод старадаўніх магутных абаронцаў беларускай зямлі адным з першых называецца Крэўскі замак.

Жыць у згодзе з сумленнем вельмі важна.

З аднаго палена агню не раскладваюць.

Векавыя дубы паважныя, спакойныя, велічныя.

Не кувай ніколі сумна, шэрая зязюля, у нашым лесе ўтульным.

Пешы коннаму не таварыш.

Мне лес нібы родны брат і восеньскай часінай.

Лескаўцу прапанавалі выступіць на сходзе першым.

Звонкая, як сталь, дарога.

Вось апошні паварот.

На сэрцы ўсё яшчэ трывожна.

Не засыналася, не спалася больш.

Бераг у копані круты.

Незвычайнае хараство і зладжанасць чуецца нам у гучанні роднага слова.

Чырвоным пажарам рабін гарыць асенні лес.