Тройчы сем _ дваццаць адзін.

Жыць без кахання _ гэта значыць есці яблык без соку.

Я табе _ не заступніца.

Ты _ сын зямлі, нашчадак хлебаробаў.

Ноч _ ясная, зорная, хочацца пастаяць, паглядзець у зорную далячынь.

Паэзія _ гэта адвечная цяга вяршынь да нябёсаў.

Сям'я _ сем ратоў.

Старасць _ не радасць, і доўг _ не карысць.

Ісці і ўсміхацца _ вось раскоша.

Максім, шчыра кажучы, _ чалавек не вельмі добразычлівы.

Маланка з-за хмары _ блісь!

На паплавах заўсёды трава _ добрая.

Іржышча _ як рыжы вожык.

Вострая дзюба _ ўвесь інструмент дзятла.

Век жыць _ не мех сшыць.

Зайцу ліса _ не сяброўка.

Наша мова _ бярозавік весні, аксаміт жаўруковай песні, васілёк сінявокі ў збожжы, агняцвет нашай сілы, дар Божы.

Дзяцел, ты _ лекар у лесе вядомы.

Дзяцей выхаваць _ не грошы палічыць.

Сем і тры _ дзесяць.

Паляванне на грыбы _ прыемнае правядзенне часу.

Лісце на дрэвах _ зялёнае, жывое.

У гэтай красуні зубы _ як стада белых авец.

Жнівень _ месяц зарніц, лясной цішыні.

Маё вялікае і даўняе жаданне _ ва ўсім будзёным бачыць хараство.

Тры і тры _ шэсць.

Час _ непадкупны і справядлівы суддзя!

Жыць _ гэта піць крынічную ваду і ўмывацца гаючымі росамі.

Мы _ нашчадкі тых, хто бараніў нашу Бацькаўшчыну.

Летняя ноч _ як зайцаў хвост.

Ганак _ маё любімае месца.

Кожная мова _ гэта неацэнны скарб, які належыць не толькі аднаму народу, а ўсяму чалавецтву.

На Беларусі пчолы _ як гусі.

Наш Мікола цяпер _ студэнт.

Вясна сёлета _ позняя.

Паэзія _ гэта вясёлкавы мост ад сэрца людскога да мары.

Уладзік зараз _ шмыг у дзверы!

Ты _ мой госць.

Гаспадарку весці _ не лапці плесці.

Палонкі на возеры _ як вокны ў падводнае царства.

Я _ не з баязлівага дзясятка.

Мова народа _ адзін з найвялікшых скарбаў.

Васіль Пятровіч, безумоўна, _ выдатны гісторык і краязнавец.

Выйсці замуж _ не дожджык перачакаць.

Тры гады _ вялікі час у чалавечым веку.