Może roz­darł nowe spodnie,

gdy prze­cho­dził przez szta­che­ty?

Ta noc mil­czy,

ale mil­czy prze­ciw mnie

Więc na­cią­gam koc na gło­wę

w mro­zie stra­chu.

A gdy ju­tro sko­ro świt

oj­ciec w dro­gę mnie za­bie­rze,

pój­dę (...)

Ta noc mil­czy,

ale mil­czy prze­ciw mnie

i jest czar­na

jak gor­li­wość Abra­ha­ma.

Gdzie się skry­ję,

gdy bi­blij­ne oko boże

spo­cznie na mnie

jak spo­czę­ło na Iza­aku?

Coś nie­ba­wem za­bie­le­je przed okna­mi,

pta­kiem, wia­trem

po po­ko­ju za­szu­mi.

Niech do­ro­śli

leżą so­bie w głu­pim śnie,

ja tej nocy

mu­szę czu­wać aż do rana.

UCZĘ mil­cze­nia

we wszyst­kich ję­zy­kach

me­to­dą wpa­trywania się

w gwiaź­dzi­ste nie­bo

Na cały głos niech o tym śpie­wa

i tań­czy jak­by stra­cił ro­zum

Pa­pie­ry będą dar­te

bez po­kwi­to­wa­nia.

Noc, wdo­wa po Dniu.

Co in­ne­go ce­bu­la.

Ona nie ma wnętrz­no­ści

Jest sobą na wskroś ce­bu­lą,

do stop­nia ce­bu­licz­no­ści.

mo­gła­by wej­rzeć w sie­bie

ce­bu­la bez prze­ra­że­nia.

idio­tyzm do­sko­na­ło­ści.

Na­wet wzrok wy­ostrzo­ny aż do wszech­wi­dze­nia

nie przy­da ci się na nic bez zmy­słu udzia­łu.

Nie je­stem nie­szczę­śli­wa.

Nie je­stem bez­dom­na.

Mój świat jest wart po­wro­tu.

Wej­dę i wyj­dę z pu­sty­mi rę­ka­mi.

Małe dziew­czyn­ki

chu­de i bez wia­ry,

że pie­gi znik­ną z po­licz­ków

Bla­de i bez jed­nej łzy.

Za­smu­co­ne tym tyl­ko,

że trze­ba po­wró­cić.

Wstę­pu­ją po kró­lew­skich scho­dach

w szu­mie po­dzi­wu i dłu­gie­go tre­nu.

I wrza­skiem, trza­skiem, bla­skiem sma­ga­ło kro­ki twe!

Sta­lo­wy ło­skot wa­lił po szy­nach tram­wa­ja­mi,

Ko­ła­mi, ko­py­ta­mi po bru­ku tur­kot tłukł,

W ogro­dzie było ćwier­kli­wie,

Sło­necz­nie, ro­śnie i wcze­śnie.

Coś dźwię­czy ci­chym, sta­ro­daw­nym echem,

Krą­ży i wzno­si się przy­po­mnień ro­jem.