Самалёты праз хвіліну зніклі ў далечы, аднак неўзабаве яны зноў вярнуліся.

Вецер ірваў з узгоркаў пульхны мяккі снег, кідаў куды-небудзь у зацішныя куткі, там прасаваў з яго грывастыя сумёты.

Пакуль мы назбіралі сушняку і расклалі вогнішча, дзяўчаты падрыхтавалі вячэру.

Бруснічнік рос у лагчынах, на купінах, на старых, аброслых мохам пнях, нават на вываратнях дрэў.

Часткі, якія ўваходзяць у складаназлучаны сказ, могуць звязвацца пры дапамозе спалучальных, супраціўных, размеркавальных злучнікаў.

У складаназлучаным сказе з разнатыпнымі часткамі адна частка нагадвае сваёй будовай двухсастаўны сказ, а другая- аднасастаўны.

Паміж часткамі складаназлучанага сказа ставіцца толькі коска і кропка з коскай.

Коска ставіцца ў складаназлучаным сказе, калі ў ім ёсць агульны член, які аднолькава адносіцца да кожнай часткі.

Іду, а неба нізкае, а ночка сінякрылая, і ўсё да болю блізкае, і ўсё – старонка мілая!

Удзень горача, а ўначы холадна.

Янка Купала любіў нас, маладых паэтаў, і мы заўсёды адчувалі бацькоўскую ўвагу яго да нас.

У лесе адразу павесялела, а на пясчаных грудах зноў заззяў верас.

У даліне апускаецца туман, або пачынае марасіць даждж.

Адкуль вы ідзяце і хто вы такія?

Зайшоў дзед праз веснічкі і сам зачыніў браму.

Агонь раскладалі не адзін раз і жар аблізаў бліжні бок ядлоўцу ад зямлі да самага верху.

Птушачка сваімі спевамі давала натхненне… як даўней гаварылі… песнярам усіх краёў зямлі.

Будыніна выглядала так… як бы ў ёй хтосьці жыў.

Рэчку… як відаць… пачынаюць засяляць бабры.

Алесь хадзіў каля крынічкі… што з лесу тут жа выцякала.

Будаўнікі хваляваліся бо калі ліўні не перастануць то падрыхтаваны пад фундамент катлаван ператворыцца ў балота.

Вясною калі жаўцелі палі і прастарнелі лугі вецер атрасаў з дубоў жалуды і лісце.

Хлопцы спяшаліся каб пакуль прыедуць бацькі паспець прыбрацца.

Рабочыя дазволілі сабе адпачыць бо калі не лічыць укладкі падлогі работу сваю яны выканалі.

На самай сярэдзіне разліву, дзе праходзіла рэчышча і дзе плынь была асабліва хуткая, круцілася невялікая лодка.

Помню з даўніх часоў, як збіраліся птушкі ў палёт, як вучылі буслы летуноў шнур цягнуць да заморскіх шырот.

Падрастае, цягнецца да сонца і лес- маладняк, што пасадзілі калгаснікі на тым месцы, дзе раней шумеў прыгажун-бор.

Мы гаворым пра мір і змагаемся за яго, бо ведаем, што такое вайна.

Неба сеяла цяпло, цёплы дожджык церушыў, у думках радасна было, беглі песні ад душы.

Хочаш жыць у святле і цяпле – сам здабывай агонь для сябе.

Вялікая ўдача – сустрэць сябра на ўсё жыццё.

Скіраваць свой погляд да зорак – не значыць да іх даляцець.

На вёсцы чуліся ранішнія гукі…. недзе скрыпнуў калодзежны журавель, бразнулі хатнія дзверы.

Адбіраюць у чалавека любімую працу… пустым становіцца яго жыццё.

Ветрык краскі чуць калыша… травы шалясцяць.

Усяму народу, краю ўрачыста абяцаю… для радзімы-маткі сіл сваіх не пашкадую.

Назаўтра бацька прыйшоў з працы раней… ён хацеў як найбольш пабыць з Сержам.

Падсохла сырая зямля… брыгада лён сеяць у поле пайшла.

Зайшлі на двор… нікога не відаць.

Зябнуць вербы на марозе… глуха лес гамоніць.

[ ] , [ ].

[ ] : [прычына].

[ ] , [час, умова].

[ ] , [вынік,вывад].

Міхась Ціханавіч разумеў, што, калі ён тэрмінова не паведаміць пра сувязнога, пра намеры карнікаў, атрад можа панесці вялікія страты.

Не раз было: з далёкай далі к сваёй вярталіся зямлі яны, каго ўжо не чакалі, па кім і слёзы пралілі.

Хтось палюе на сініцу, нехта ловіць жураўля.

Днём было яшчэ цёпла, а пад вечар, калі чырвонае сонца сцякала за лес, апусцелая, няласкавая зямля стыла на холадзе.

кропка з коскай, коска, коска

двукроп’е, коска, коска

працяжнік, коска, коска

коска, коска, коска

Найбольшая бяда мінала, і … каб не той небарака Ціханаў, дык Ляўчук, мабыць, быў бы задаволены сваім сённяшнім лёсам.

Мы ішлі па мяжы, і … хоць на ёй было вузка, дзед вёў мяне за руку.

Немцы так і не пачалі сваёй атакі, і … як стала цямнець, на грудок да Леўчуковага акопчыка прыбег ротны Мяжэвіч.

Толькі вясною высока ў небе клічуць радасць журавы, і … калі яна запазнілася да цябе, дык абавязкова прыйдзе з гэтай песняй.