Η αρχαία ελληνική θρησκεία δεν είχε ούτε ιερό βιβλίο ούτε δόγμα ούτε ιερατείο με ειδική αποστολή τη μεσολάβηση μεταξύ θεών και ανθρώπων

Στο τρίτο ταξίδι του στη Σικελία, ο Πλάτων κινδύνευσε να πουληθεί ως δούλος στην Αίγινα

Ανάμεσα στα μαθήματα που διδάσκονταν στην Ακαδημία, εξέχουσα θέση είχαν τα μαθηματικά , που θεωρούνταν ως απαραίτητη προετοιμασία για τη διδασκαλία της διαλεκτικής

Όταν ζητήθηκε από το Σωκράτη, μετά από την ετυμηγορία του δικαστηρίου, να ορίσει και εκείνος , σύμφωνα με το έθιμο , μία ποινή , πρότεινε το

πρόστιμο των 30 μνων

Ο Πρόδικος παρουσιάζεται ως μανιακός με τους ορισμούς των εννοιών

Ο Πλάτωνας απορρίπτει εντελώς την αξία της συμβολικής μυθικής αφήγησης

Η βασική αντίρρηση του Σωκράτη απέναντι στη μέθοδο του σχολιασμού των ποιητικών κειμένων έχει να κάνει με τη γενική καχυποψία του απέναντι στο γραπτό λόγο

Κατά τον Πρωταγόρα οι τιμωρίες που επιβάλλουν οι πόλεις αποδεικνύουν την πίστη στην ιδέα πως το να είναι κανείς καλός πολίτης είναι θέμα τύχης.

Ο Πλάτων με τα ταξίδια του στη Σικελία κατάφερε να εφαρμόσει το πολιτικό του όραμα.

Οι σοφιστές μπορούν να θεωρηθούν πρωτοπόροι της λογοτεχνικής ανάλυσης, της φιλολογίας, κυρίως δε της γλωσσολογίας.

Οι δύο πρωταγωνιστές του διαλόγου κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η αρετή είναι διδακτή.

Στο 2ο ταξίδι ο Πλάτωνας:

Το 3ο ταξίδι του Πλάτωνα:

Με τον όρο πολιτεία δηλώνεται η πόλη-κράτος, οι βασικές δηλαδή αρχές που υπόκεινται στη νομοθεσία και στους θεσμούς της πόλης.

Η ιδεώδης πολιτεία ενσαρκώνει τρεις θεμελιώδεις αρετές

Το ενδιαφέρον του νομοθέτη επικεντρώνεται στην ορθή αγωγή των φυλάκων, που έχουν επιλεγεί με κριτήρια την καλή σωματική τους διάπλαση και την οξύνοια. Στο πρώτο στάδιο επιδιώκεται η εξισορρόπηση γυμναστικής και φιλοσοφικής αγωγής.

Τριμερής είναι η διαίρεση στην πλατωνική πολιτεία: δημιουργοί, φύλακες – επίκουροι, φύλακες – άρχοντες

Ο Πολέμαρχος στην ΠΟΛΙΤΕΙΑ διισχυρίζεται ότι δικαιοσύνη είναι να αποδίδεις τα ίσα, καλό στον φίλο, κακό στον εχθρό.

Θέμα του διαλόγου ΠΟΛΙΤΕΙΑ είναι η φύση της αρετής και της αδικίας και κατ᾿ επέκταση αν και κατά πόσο ο δίκαιος ή ο άδικος είναι ευτυχέστερος και σε αυτήν και στην άλλη ζωή.