ก. ภาษาพูด

ข. ภาษาอ่าน

ค. ภาษาเขียน

ง. ไม่มีข้อถูก

ก. ภาษาที่ไม่ได้รับหรือได้รับการยอมรับในสังคมว่าถูกต้อง

ข. ภาษาที่ใช้เป็นเครื่องมือสื่อสารในทางการ

ค. ภาษามาตรฐานคือ ภาษาที่ได้รับการยกย่องเป็นภาษาประจำชาติ

ง. ข้อ ข และ ข้อ ค ถูก

ก. ภาษาสัญญาณ

ข. ภาษาพูด

ค.ภาษามือ

ง. ภาษาสัมผัส

ก. การสร้างความเข้าใจอันดี

ข. การแจ้งข้อมูลเพื่อทราบ

ค. การจูงใจและโน้มน้าวใจ

ง. แบ่งแยกหมู่กลุ่ม

ก. ธำรงความสงบสุขในสังคม

ข. ทำให้สังคมพัฒนา

ค. เกิดความเข้าใจเรื่องราวได้ดี

ง. ทำให้เกิดการติดต่อสื่อสารกัน

ก. การติดต่อรับรู้เรื่องราวซึ่งกันและกัน

ข. การสื่อความเข้าใจระหว่างผู้ส่งสารและผู้รับสาร

ค. การส่งสารจากผู้รับไปยังผู้ส่ง

ง. การสื่อความรู้สึกไปยังผู้รับ

ก. ท่าทางการบอกสาร

ข. ภาพบอกเรื่องราว

ค. ถ้อยคำไขความ

ง. สายตาเป็นหน้าต่างหัวใจ

ก. ภาษา สื่อและผู้ส่งสาร

ข. ผู้ส่งสาร ผู้รับสาร วัฒนธรรม

ค. ผู้ส่งสาร สื่อและผู้รับสาร

ง. ผู้ส่งสาร สาร ผู้รับสาร

ก. ภาษาเป็นเครื่องมือในการสื่อสารที่จะทำให้เกิดความเข้าใจอันดี

ข. ภาษาคือการสื่อสาร การสื่อสารคือภาษา

ค. ถ้าไม่เข้าใจภาษาก็ไม่ครบองค์ประกอบการสื่อสาร

ง. ภาษากับการสื่อสารสัมพันธ์กันยิ่งกว่าองค์ประกอบอื่น