๒. คำประพันธ์ประเภท ร่าย ปรากฏชัดเจนในรูปแบบของร่ายโบราณที่แต่งสลับกับโคลงห้า

๓.ในวรรณคดีไทยมีการใช้คำประพันธ์ประเภทร่ายทั้งหมด ๕ ชนิด

๔. คำประพันธ์ประเภทร่ายมีการใช้บังคับสัมผัสและการลงท้าย แต่ไม่กำหนดบทหรือบาท

๕. คำประพันธ์ประเภทร่าย ถ้าเป็นร่ายสุภาพก็ต้องจบด้วยโคลงสุภาพ ถ้าเป็นร่ายดั้นก็ต้องจบด้วยโคลงดั้น เช่นกัน

๖. การแต่งคำประพันธ์ประเภทร่ายวุภาพ ต้องมีการเรียงคำให้คล้องจองกันตามข้อบังคับเท่านั้น

๗. ร่าย แปลว่า ปลุก,เสก,เกิน ในตำรามีทั้งหมด ๕ ประเภทด้วยกัน

๘. ในบรรดาคำประพันธ์ประเภทร่าย ในวรรณกรรมทั้งหมด นักเรียนจะคุ้นเคยกัยร่ายเพียง ๒ ชนิด คือ ร่ายสุภาพ และร่ายยาว

๙. ร่ายสุภาพ ส่วนใหญ่จะอยู่ในวรรณคดีเรื่อง ลิลิตพระลอ และ ลิลิตตะเลงพ่าย

๑๐. คำประพันธ์ประเภทร่ายยาว ที่มีชื่อเสียงมากที่สุด คือ ร่ายยาวมหาเวสสันดรชาดก