სტვირის დამზადების ისტორია;

ზნეობრივი წონასწორობის პრობლემა;

თავისუფლების პრობლემა;

საკუთარი ბუნებრიობა, უშუალობა.

გზა ადამიანთა გულებისაკენ;

პოეტური შთაგონების ძალა;

სულიერი სავანე

ცხოვრებისა და შემოქმედების საიდუმლო.

სიყვარულით;

საამური ხმით;

სევდიანი განწყობილებით;

გულწრფელობით.

დამორცხვებით;

დუმილით;

სიყვარულის ცრემლით;

სიმღერის გაძლიერებით.

ბუნების მშვენიერება;

პოეტის, პატარა ქალის, გრძნობის ძალა;

სიცოცხლის სიყვარული;

პოეტის, პატარა ქალის, სულიერი სამყარო.

შრიალით;

შვების მონიჭების უნარით;

"ფორმით" (ლექსი, რომელიც, ერთი შეხედვით, პატარაა, კითხვისას მარაოსავით იზრდება);

ლექსიც და მარაოც მაღალი საზოგადოების კუთვნილებაა.

სულიერი მღელვარება;

ამაღლების განცდა;

ქარი, ქარიშხალი;

მკრთალი ნიავი.

ცეცხლი და ქარი, რომელიც ცეცხლს აძლიერებს;

სულის ორი მდგომარეობა: დახუთულობა (შებოჭილობა) და შრიალი (თავისუფლება);

ლექსები და ცხოვრება;

სურვილი და შესაძლებლობა.

ცხოვრებისეული სიძნელის;

ცხოვრების რიტმის;

ცხოვრების სიტკბოს;

ცხოვრებისა, რომელსაც სიყვარული ამკობს.

ლექსს ყველაფერი შეუძლია;

ლექსით თავი არავის დაუცავს, რადგან ლექსს არავის დაცვა არ შეუძლია:

ლექსი ფარ-ხმალია მისთვის, ვინც მას ფარ-ხმლად მოიხმარს:

ლექსი სიცოცხლეა.

ლექსი ადამიანს სულიერ შვებას ანიჭებს, თუმცა მისი გულის ცეცხლს ბოლომდე ვერ ანელებს;

ადამიანებს ლექსის შესაძლებლობაზე ზოგჯერ გადამეტებულ წარმოდგენა აქვთ;

ლექსი მკითხველს მისსავე სულში ახედებს;

ადამიანებს ლექსის შესაძლებლობაზე ზოგჯერ მოკრძალებული წარმოდგენა აქვთ.

სამშობლოს მგოსნად;

დაგვიანებულ მგზავრად;

მომავალზე მეოცნებე ადამიანად;

სალამურად.

საქართველოს ოცნება ავტორთან ერთად სადღაც მიდის, ქრება;

ავტორს საქართველოზე ოცნება თან დააქვს, ის მას დაატარებს;

საქართველოს ოცნება ძალას იკრებს;

ავტორი მეოცნებეა.

სატრფოსთვის;

სამშობლოსთვის;

ლამაზს (გმირულს);

ლამაზს (სიმღერით).

ყველა ქართველის უფლება;

სინდისის კარნახი;

ყველა ქართველის მოვალეობა;

შესაძლებლობის მაქსიმუმი.

ავტორი ამ სიტყვით თავისი სამშობლოს ბუნდოვან მომავალს ახასიათებს;

ავტორი ამ სიტყვით ფიქრების კორიანტელს, თავის სულიერ სამყაროს ახასიათებს;

ავტორი პირადი ცხოვრების მოუწესრიგებლობაზე (ქაოსზე) წუხს;

ავტორი საქართველოს ცხოვრების მოუწესრიგებლობაზე (ქაოსზე) წუხს.

პოეტის ბუნებას სიყვარულისა და თავდადების განცდა აცოცხლებს;

სიყვარული (სატრფოსი, სამშობლოსი) სულიერი განსაწმენდელია;

სიყვარულს თავდადება ამშვენებს;

თავდადება პოეტის ხვედრია.

ბედნიერება;

ბედისწერა;

პირადი არჩევანი;

განაჩენიც და თვითგანაჩენიც.

პოეზია;

სიმღერა;

ნადირობა;

ბუნება.

ტკივილს;

თრობის განცდას;

შვებას;

სიყვარულის განცდას.

ის, რომ სიცოცხლე ტრფობაა;

ის, რომ პოეტური განცდა საუკუნეების განმავლობაში არ ინავლება;

ის, რომ ტრფობა სიცოცხლეა;

ის, რომ პოეზია ერთადერთია, რაც მის ტკივილს შველის.

სიკვდილის საშინელების გააზრებას;

ლექსით ამაღლებას სიკვდილის შიშსა და თვით სიკვდილზე (უკვდავების განცდას);

სიცოცხლის სურვილის გამოხატვას;

ლექსი (მოთხრობასთან შედარებით) უპირატესობის გააზრებას.

ყველა ქართველი პოეტია;

პოეტები ჭეშმარიტი მამულიშვილები არიან;

პოეზიის როლი ყოვლისმომცველია, პოეზია სიკვდილზეც აღგვამაღლებს;

პოეზია მედლის პირველი მხარეა (მეორე მხარე პროზაა).