Dwiema głównymi funkcjami wielkiej litery są: sygnalizowanie początku wypowiedzenia, wyróżnianie nazw własnych.

Wielką literą piszemy imiona i nazwiska ludzi, przydomki, pseudonimy, nazwy dynastii.

Nazwy mieszkańców części świata, krajów, regionów i planet zapisujemy wielką literą.

Wszystkie wyrazy wchodzące w skład wielowyrazowych nazw urzędów, instytucji, szkół, organizacji, towarzystw, zespołów muzycznych czy sportowych piszemy wielką literą.

Każdy z wyrazów tworzących wielowyrazową nazwę kontynentu zapisujemy wielką literą.

Na decyzję o użyciu wielkiej lub małej litery wpływają względy: składniowy, znaczeniowy, grzecznościowy.

Nazwy mieszkańców miast zapisujemy wielką literą.

Zdanie: „Kupiłem fiata” jest poprawne.

Obie nazwy: Wyspa Wielkanocna i jezioro Wigry zostały właściwie zapisane.

Ze względów składniowych wielką literę stosujemy

Powstanie Warszawskie i powstanie warszawskie to dwa poprawne warianty pisowni.

W języku polskim wielką literą zapisujemy wszystkie rzeczowniki.

Pierwszy wyraz w tytułach utworów literackich, rozpraw naukowych, artykułów prasowych, ustaw, wierszy, piosenek, filmów, sztuk teatralnych piszemy wielką literą.