ก. หนุมาน

ข. กุมภกรรณ

ค. ไมยราพ

ง. ทศกัณฐ์

ก. โขน

ข. ละคร

ค. รำ –ระบำ

ง. การแสดงพื้นเมือง

ก. โขน

ค. ละคร

ค. รำ-ระบำ

ง. ลิเก

ก. ชักนาคดึกดำบรรพ์

ข. หนังตะลุง

ค. หนังใหญ่

ง. วายังปูวาร์

ละคร

โขน

ลิเก

การแสดงพื้นเมือง

ก.โขน

ข. ละคร

ค. ลิเก

ง. การแสดงพื้นเมือง

ก. เมียนม่า ผ่านขอม

ข. อินเดียผ่านละโว้

ค. อินเดียผ่านขอม

ง. ขอมผ่านอินเดีย

ก. ภาคเหนือ

ข. กลาง

ค. อิสาน

ง. ใต้

ก.ศิลปะของการเล่นเงา

ข. ศิลปะของการขับร้อง

ค. ศิลปะการร่ายรำอันประณีตงดงาม

ง. ศิลปะการแสดงที่ผูกเป็นเรื่องราว

ก.ทวารวดี

ข. ลพบุรี

ค.เทวีศรีสัชชนาลัย

ง. ระบำสุโขทัย

ก. อ.เมืองสุโขทัย

ข. อ.กงไกรลาศ

ค. อ.สวรรคโลก

ง. อ.ศรีสำโรง

ก. รำกลองยาว รำมังคละ

ข. รำเทวีศรีสุโขทัย ฟ้อนสาวไหม

ค. เซิ้งกระติ๊บข้าว รำแม่ศรี

ง. ตารีกีปัส ฟ้อนตังหวาย

ก.ละครนอก

ข. ละครพันทาง

ค. ละครชาตรี

ง. ละครใน

ก. การแสดงที่ผูกป็นเรื่องราวมีเหตุการณ์ เกี่ยวโยงกันเป็นตอนๆ

ข. การแสดงที่เล่นเป็นเรื่อง ดำเนินเรื่องด้วยการพากย์-เจรจา

ค. การแสดงตั้งแต่ 2 คนขึ้นไปเน้นความอ่อนช้อยงดงาม

ง.การแสดงที่เน้นความพร้อมเพรียงเป็นหลัก

ก. ภาคเหนือ

ข. กลาง

ค. อิสาน

ง. ใต้

ก. รำมังคละ

ข. โขนชุดพระรามเดินดง

ค. รำวงมาตรฐาน

ง. ละครเรื่อง อนุภาพพ่อขุนรามคำแหง

ก. รำกลองยาว -ภาคอีสาน

ข. ฟ้อนเงี้ยว - ภาคเหนือ

ค. ฟ้อนตังหวาย - ภาคเหนือ

ง. รำตารีกีปัส - ภาคอีสาน

ก.การแสดงที่เกิดขึ้นโดยชาวบ้านในท้องถิ่นที่สืบทอดกันมา ท่ารำมีความเป็น เอกลักษณ์เฉพาะถิ่น

ข. ศิลปะการร่ายรำและการแสดงเป็นเรื่องราว

ค. ศิลปะแห่งการเต้นแสดงเป็นเรื่องราว มีการพากษ์เจรจามาประกอบ

ง. การแสดงที่ไม่เล่นเป็นเรื่องราว ตัดตอนมาจากละคร