การเขียนย่อความจะต้องมี 2 ย่อหน้า

การเขียนเรียงความเท่านั้นที่มีการเขียนคำนำ

การย่อความต้องศึกษาค้นคว้ามีความรู้ในเรื่องที่จะย่อ

ตอนท้ายของเรียงความเป็นคำนำที่ทำให้ผู้อ่านประทับใจ

เก็บใจความจากพลความ

เก็บเนื้อเรื่อง

แยกพลความออกจากเนื้อเรื่อง

หาข้อเท็จจริงจากย่อหน้าหนึ่งๆ

ช่วยให้ไม่ต้องอ่านหนังสือซ้ำใหม่ตลอดเรื่อง

ช่วยให้จดบันทึกเรื่องราวได้รวดเร็ว

ช่วยให้จดจำข้อสำคัญจากเรื่องที่อ่านได้ง่าย

ช่วยให้อ่านหนังสือได้ถูกต้อง

อ่านเรื่องอย่างละเอียด

เขียนคำนำการย่อความตามแบบ

ใช้สำนวนภาษาของผู้ย่อ

เขียนชื่อเรื่องก็ได้หรือไม่เขียนก็ได้

เรื่องนั้นมีกี่ย่อหน้า

เรื่องนั้นแบ่งเป็นกี่ตอน

เรื่องนั้นเป็นเรื่องประเภทใด

เรื่องนั้นมีใจความสำคัญอย่างไร

จดหมาย

ตำนาน

บทร้อยกรอง

นิทาน

ลอกสำนวนภาษาจากของเดิม

ไม่ต้องเปลี่ยนร้อยกรองเป็นร้อยแก้ว

ตัดคำราชาศัพท์ในเรื่องทิ้งไป

เปลี่ยนสำนวนภาษาเป็นของผู้ย่อเอง

ต้องระบุวันที่ทุกครั้งที่ย่อความ

เมื่อย่อความเครื่องหมายคำพูดให้คงไว้

การย่อความใช้สรรพนามบุรุษที่ 1 , 2 ได้

เรื่องที่ย่อไม่มีชื่อเรื่องให้ตั้งชื่อเรื่องเอง

อ่านแล้วขีดเส้นใต้ใจความที่คิดว่าสำคัญ

อ่านทีละย่อหน้าแล้วเขียนเลขกำกับไว้กันลืม

อ่านให้เข้าใจแล้วเรียบเรียงใหม่ด้วยภาษาของผู้ย่อเอง

นำข้อความที่เลือกแล้วว่าสำคัญมาเขียนให้ติดต่อกันไปจนจบเรื่อง