Rozmowa mistrza Polikarpa ze Śmiercią jest przykładem utworu świeckiego.

Mistrz Polikarp jest postacią komiczną.

Fakt pojawienia się Śmierci Polikarp przyjął ze spokojem godnym mędrca.

W Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią można wyróżnić trzy części nierównej długości.

Język Rozmowy mistrza Polikarpa ze Śmiercią jest oszczędny i ubogi.

Naiwność pytań stawianych Śmierci ośmiesza Polikarpa.

W początkowej części narrator zwraca się do Boga z prośbą o pomoc przy tworzeniu utworu.

W dialogu ze Śmiercią mistrz Polikarp staje się uczniem.

Największym pragnieniem mistrza Polikarpa była dobra i spokojna śmierć.

Śmierć w Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią ma rysy komiczne.

W Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią obecny jest motyw deesis.

W Rozmowie mistrza Polikarpa ze Śmiercią można odnaleźć elementy satyry społecznej.

Na ikonach z motywem deesis przedstawiony jest centralnie Chrystus siedzący na tronie jako Zbawiciel i Sędzia. Po jego obu stronach ukazani są w modlitewnych pozach – stojący lub klęczący Matka Boska i święty Jan Chrzciciel – orędownicy grzesznej ludzkości. Wznoszą oni błagalnie ręce do Jezusa.

Danse macabre, czyli taniec śmierci, to średniowieczna alegoria ukazująca wszechobecność oraz uniwersalność śmierci.