เท้าที่ฉาย

เท้ายืน

จมูกเท้า

ส้นเท้า

ตัวนางจะต้องเอียงตัวมากกว่าตัวพระ

หักข้อเท้าให้มากที่สุดจึงจะสวยงาม

การก้าวเท้าออกด้านข้างให้มากกว่าปกติ

กระดกให้สูงที่สุดและขาตึง

วงบัวบาน

วงบน

วงล่าง

วงกลาง

ศัพท์ที่ใช้เกี่ยวกับท่ารำในการบ่งการเคลื่อนไหว

ศัพท์ที่ใช้เกี่ยวกับท่ารำการเดิน

ศัพท์ที่ใช้เกี่ยวกับท่ารำการใช้ชีวิตประจำวัน

ศัพท์ที่ใช้เกี่ยวกับท่ารำในวงการนาฏศิลป์ไทย สามารถสื่อความหมายได้

คึกคัก ฮึกเหิม เร้าใจ

นุ่มนวล อ่อนหวาน

โศกเศร้า เชื่องช้า โหยหวน

กระชับ รวดเร็ว สนุกสนาน

เซิ้งโปงลาง

เซิ้งสวิง

เซิ้งกะโป๋

เซิ้งเหย่ไข่มดแดง

ภาคเหนือ

ภาคกลาง

ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ

ภาตใต้

เซิ้งแหย่ไข่มดแดง

รำกระทบสาก

ระบำตั๊กแตนตำข้าว

รำตัด

ฟ้อนภูไท

เซิ้งบ้องไฟ

ระบำตั๊กแตนตำข้าว

เซิ้งตังหวาย

ฟ้อนเล็บ

ฟ้อนผู้ไทย (ภูไท)

รำกลองยาว

รำอวยพร

การรับประทานอาหาร

การบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ

การประกอบอาชีพทอผ้าไหม ทอผ้า

การใช้วัสดุและอุปกรณ์ที่ใช้ในชีวิตประจำวันมาใช้ประโยชน์

การแต่งกายส่วนใหญ่นิยมสวมใส่ผ้าซิ่นแบบทอทั้งตัว สวมเสื้อคอเปิดเล่นสีสัน

ส่วนใหญ่นิยมสวมเสื้อแขนสั้นสีเข้มๆ ที่เราเรียกว่า "ม่อห่อม" สวมกางเกงสีเดียวกับเสื้อจรดเข่า นิยมใช้ผ้าคาดเอวด้วยผ้าขาวม้า

จะแต่งตัวเรียบง่าย นุ่งโจงกระเบน สวมเสื้อแขนกระบอกผ่าหน้าติดกระดุม บางครั้งอาจห่มสไบทับหรือมีผ้าคล้องคอ

จะแต่งกายประจำถิ่น ได้แก่เสื้ออยาหยากับปาเต๊ะ

พิณ แคน หมากกั๊บแก้บ ไหซอง โปงลาง

กลองโนรา กลองปืด รำมะนา ไวโอลิน

กลองสะบัดชัย ซึง สะล้อ ปี่แน

กลองยาว โทน ฉิ่ง ฉาบ กรับ โหม่ง

เซิ้งโปงลาง เซิ้งแหย่ไข่มดแดง ฟ้อนภูไท

เซิ้งกระติบ เซิ้งบั้งไฟ ระบำตั๊กแตน

เซิ้งกระติบ เซิ้งสวิง ฟ้อนเล็บ

เซิ้งกะหยัง เซิ้งตังหวาย เซิ้งกะโป๋

เซิ้งกะหยัง

แห่นางแมว

เซิ้งตังหวาย

เซิ้งโปงลาง

เป็นศิลปะการร่ายรำที่สะท้อนถึงเอกลักษณ์ของชาติ

เป็นสิ่งที่สะท้อนให้เห็นถึงวิถีชีวิตของคนไทย

เป็นต้นกำเนิดของการแสดงนาฏศิลป์ไทยรูปแบบต่าง ๆ

เป็นศิลปะการร่ายรำที่มีเอกลักษณ์ของท้องถิ่นและแตกต่างจากท้องถิ่นอื่น