Հողն է մտնում մահանում,

Հետո նորից կյանք առնում,

Աչքը հառած երկնքին

Տարածվում է, շատանում։

Չորս ոտք ունի, բայց շուն չի,

Ձու է ածում, թռչուն չի,

Խոտ է ուտում կովի պես

Պատյան ունի, բայց տուն չի։

Տուն է սպիտակ լայնատարած,

Սև հավիկներ մեջը թառած,

Խոսում են ու զրույց անում՝

Մարդու նման լեզու առած։

Խոսում է նա, լեզու չունի,

Շրջում է նա, ոտքեր չունի,

Բայց մտնում է ամեն մի տուն,

Ուրախ լուրեր բերում մարդուն։

Մի բան գիտեմ զարմանալի,

Նա մագիլներ ունի հավի,

Մութ անտառն է իրար տալիս,

Հարթում սիրուն ու ետ գալիս։

Մի օձ կա մեծ, գույնը կապույտ,

Հա գնում է պտույտ-պտույտ,

Նրանով են սնվում անվերջ

Ծառ ու ծաղիկ, խոտ ու առվույտ։

Գիշերով է նա լույս տալիս,

Եվ ապրում է ճիշտ մեկ ամիս,

Կիսվում է նախ և նորանում,

Կլոր դեմքով՝ աշխարհ գալիս։

Մանուկն եկավ՝ պայծառ, անգին,

Կանաչ շորեր ունի հագին,

Թողեց հետքեր նա ամենուր

Ծաղկով լցրեց դաշտն ու այգին։

Կա մի գմբեթ՝ բարձր ու լայն,

Կանգնած անսյուն ու անգերան,

Մեջը կանթեղ՝ պայծառ լույսով,

Կախված ջահեր, առանց պարան։

Նա ապրում է շարժուն տան մեջ,

Ծտի նման խայտում անվերջ,

Առավոտից մինչ իրիկուն

Չունի հանգիստ ու չունի քուն։

Մի տախտակ կա քառանկյուն,

Առանց դրա չկա տուն,

Մինչև ամուր չփակես

Դու չես մտնի հանգիստ քուն։

Թռչուն անթև ու անփետուր,

Բայց շրջում է նա ամենուր,

Նրա համար սահման չկա

Ոչ գետ ու ծով, ոչ լեռ բլուր։

Հողից շինեցին,

Բոցում թրծեցին,

Կախեցին սյունից,

Տարան, բերեցին։

Ճարտարագետ և իմաստուն,

Ծաղկի փոշուց շինում է տուն,

Լեզուն քաղցր, ինքը բարի,

Չունի դադար, հանգիստ ու քուն։

Մի թռչուն կա շատ իմաստուն,

Բարեկամ է նա միշտ մարդուն,

Աղմկում է, ձայնեղ կանչում,

Երբ որ գող է մտնում իր տուն։

Տեսա իմ հոգու հոգին

Հողում թաղվեց մահացավ,

Շատ չարչարվեց ու կրկին,

Ծիլ արձակեց, բարձրացավ։

Սրի բերանն նա ընկավ,

Քարով ճզմվեց, փշրվեց,

Հետո բոցում այրվեց

Նոր կյանք առած՝ ետ եկավ։