Ayon sa tinatawag sa ( blank ), may tatlong pangkat ng mga taong dumating na

siyang nagsimula ng lahing Pilipino ang mga Negrito, Indones,

at Malay.

May mga bungo ng taong natagpuan sa???

Ang mga Espanyol ay dumating sa Pilipinas noong 1521.

Tumagal sila dito ng ( blank ) na taon.

Ang mga Amerikano ay nagsimula ng kanilang pananakop

noong 1898. Nagwakas ito makaraan ng halos apat na dekada

(40 taon).

Sumalakay sa Pilipinas ang mga Hapones noong Disyembre 8,

1941. Sinakop nila ang Maynila noong Enero 2, 1942. Natapos

ang kanilang pananakop noong Setyembre 2, 1945.

Ang mga sinaunang tao sa Pilipinas ay mga pagano. May mga hayop

o espiritu silang sinasamba. Nag-aalay ng pagkain sa mga anito.

Hanggang ngayon, may mga pangkat- etniko pa sa Pilipinas ang may

ganitong tradisyon.

Ang relihiyong Budismo at Hinduismo ay dinala ng mga

mangangalakal mula sa Japan, Indonesia, Malaysia, at China bago pa

dumating ang mga Espanyol at ang mga mangangalakal na Muslim.

Marami ring salitang mula sa wikang Sanskrit. Halimbawa nito ang

salitang “karma”.

Malaki ang impluwensya ng mga Espanyol sa kultura dahil sila ay

tumagal dito mahigit 350 taon. Mapapansing maraming salitang Filipino

ang galin sa wikang Espanyol. Marami ding tradisyong Kristiyano. Taun-

taon nagdiriwang ng kapistahan ang bawat bayan bilang parangal sa

kanilang patron.

Palibhasa maraming Tsino ang matagal na namalagi sa Pilipinas.

Malaki ang nagging impluwensya nila sa kaugalian ng mga Pilipino.

Namana ang marami ang kaibang mga pamahiin, salita, at pagkain.

ay kusang-loob na pagtutulungan ng mga

kapitbahay o magkakabaryo sa ilang pagkakataon. Ang

pagsama-samang pagbubuhat ng bahay na ililipat ay ugali

pa rin sa maraming lugar sa lalawigan hanggang ngayon.

ipinapakita ang

matibay na pagkabuklod-buklod ng pamilyang Pilipino sa

pagiging malapit sa isa’t isa ng bawat kasapi ng pamilya.

Marami ang naninirahan malapit sa kanilang mga magulang,

kahit pa sila ay may sarili nang pamilya.

isang mahalagang kaugaliang Pilipino na kung

saan ipinapakita ang pakikiisa sa gawain. Ito ay nagbubunga

ng matibay na pagkakaibigan.

ay kaugaliang nagdidikta sa tao na kumilos sa paraang

katanggap-tanggap sa lipunan. Naniniwala ang mga Pili[ino

na ang kahihiyang dala ng maling gawain ng anak ay

kahihiyan ng buong mag-anak.

ang tawag sa tulong o pabor na tinatanggap

ng isang tao mula sa kaniyang kapwa. Tinatanaw ng tao

bilang utang ang pabor na ginawa sa kanya. Ayon sa

kasabihan “Ang hindi lumingon sa pinaggalingan ay hindi

makakarating sa paroroonan”.

ay pagpapahalaga at respeto ng tao sa sarili.

Masama ang loob niya kapag binabalewala o hiniya siya.

tulad ng hiya, ay nagdidiktang piliin ang tamang

gawain at iwasan ang pang-aabuso. Halimbawa nito ay ang

pag-iwas sa paggamit ng impluwensiya o pang-aabuso sa

kapangyarihan. Hindi ginagamit ang katungkulan para

makalamang sa iba. Kung ano ang batas ay sinusunod at

hindi naghihintay ng espesyal na pag-aasikaso.

ang taong “may isang salita”. Tinutupad

niya ang binitawang salita.

ito ay maaaring isiping

kawalan ng sigasig o interes. Napagkakamalan din itong

kahinaan ng pagkatao. Kung minsan, ito ay nagpapakita ng

pagpapasa-Diyos sa maaring gawain.

ay pangkat ng mga taong may sariling wika,

kaugalian, tradisyon, at paniniwala na karaniwang naninirahang

sama-sama sa isang lugar.

Isang pangkat sa hilagang Luzon ang mga Ilocano. May

mga Ilocanong dumayo sa Visayas at Mindanao upang

maghanapbuhay, mangalakal, o mag-asawa. Kilala ang

mga Ilokano sa kapatiran at kasipagan.

Kapampangan ang isa sa malaking pangkat etniko sa

Gitnang Luzon. May tiwala sila sa sarili, masarap magluto,

mahilig sa handaan, mahilig magandang bagay, malikhain,

at relihiyoso.

Ang mga Pangasinense ay Malaki ring pangkat etnikong

may tiwala sa sarili, pala ayos, masarap magluto, at mahilig

sa handaan.

Karamihan sa mga Tagalog ay makikita sa Luzon. Sila ang

pangalawa sa pinakamalaking pangkat ng Kristyano sa

bansa.

Ang mga Bicolano ay isa sa malaking pangkat etniko sa

Timog Luzon. Mahilig sila sa maanghang at ginataang

pagkain. Sila ay relihiyoso, matiyaga, magalang, at

mahusay magsayaw.

Pinakamalaking pangkat sa Visayas ang mga Cebuano.

Mahilig sila sa kasiyahan, sayawan, at awitan. Sila ay

matipid, modern, madasalin, at mapagsapalaran.

Sa Visayas din matatagpuan ang mga Ilonggo. Karamihan

sa kanila ay naninirahan sa Iloilo. Malambing silang

mangusap. Ka kanilang patungkol ang katutubong awit na

Dandansoy at ang sayaw ng Cariñosa.

Waray ang tawag sa pangkat ng Pilipino sa Leyteat Samar.

Masipag at masikap sila sa buhay.

ay kilala rin bilang Negrito, Ayta, o Baluga.

ay karaniwang makikita na naninirahan sa

Ifugao Province. Sila ang gumawa ng kanilang Hagdang-

hagdang Palayan na ginawa mahigit sa dalawang libong

taon na ang nakakaraan.

ay nasa paligid ng Lanao Lake (Lanao

del Sur, Lanao del Norte, Marawi City, at Iligan City). Lawa

ang ibig sabihin ng “ranao’. Nasa Marawi City ang mga

Meranaw na may dugong bghaw (Royalty) at sila lang ang

dapat magsuot ng kulay-ginto. Malaki ang bahay nil ana

walang mga silid.

sila ay nangngaso, nangingisda, namimitas ng

bungangkahoy, at nagkakaingin. Humahabi sila ng telang

t’nalak mula sa abaka.

para sa kanila, ang karuwagan ay kahihiyan

ng pamilya. Likas na mapagbigay at palakaibigan ang mga

Tausug. Karaniwang nangingisda ang mga nakatira na

malapit sa dagat at nagsasaka ang mga nasa loob na

bahagi.

ay nasa Maubu, Bus-Bus, Tanjung, Pata, Tapul,

Lugus, Bangas, Parang, Maimbung, Karungdung, at

Talipaw sa isla ng Sulu. Tinatawag din silang Luaan, Lutaos,

Bajau, Orong Laut, Samal Pal’u. Ang wika nila ay Samal.

ay nasa Abra. Nagtatanim sila ng palay.

Mahilig sila sa musika, damit, at mga palamuti. Naglalagay

silang tatu (tattoo) at nagkukulay ng ngipin para akitin ang

napupusuan.

ay makikita sa bulubundukin sa Sierra Madre sa

Rizal, Bulacan, at Quezon. May dalawang uri ang Dumagat.

ay nakabahag at nakatira sa

bundok.

ay nakatira sa mataong

lugar ng Rizal o bahagi ng Quezon.

ay nasa tabing dagat ng Palawan. Sila ay

nangingisda, nagsasaka, at nanghuhuli ng mga hayop sa gubat.

ay karaniwang nasa Luzon. Sila ay nakatira

sa liblib na pook ng Mindoro. Sila ay mahiyain, may

kayumangging kulay, itim ang buhok, malamlam ang mata, at

katamtaman ang taas.

ang tawag sa tunay na Mangyan. Sila ay

mangangaso, mangingisda, at nakikipagkalakalan.

Gumagamit sila ng sinaunang alpabeto.

ay purong Mangyan. Tipong

Negrito sila at naninirahan sa liblib na bahagi ng Mindoro.

Ang pangunahin nilang pagkain ay kamote.

ay matatagpuan sa pinakahilagang bahagi ng

Luzon.Mahilig sila sa makukulay na damit at sa mga

pampaganda.Mahalaga sa kanila ang mga alahas sa buong

katawan.

ang tawag sa ibinibigay na dote sa

ikakasal. Maaaring mag-asawa ng higit pa sa isa ang lalaking

Kalinga.

ay matatagpuan sa

Nueva Viscaya, Isabela, Ifugao, at Aurora. Sila ay tahimik at

matulungin ngunit handang makipaglaban kung kakailanganin.

ay mula sa

pakikipagdigmakaraniwang binubuo ng isa hanggang sampung

saknong.

ay epiko mula sa rehiyong Ilocos. Tampok

dito ang pakikipagapalaran ni Lam-ang sa kanyang paghahanap

sa amang di na nakabalik. Inilahad din sa Epiko ang kanyang

mga personal na karanasan, pagwawagi, at pamumuhay

kasama ang kaniyang asawa.

ang pinaka mahaba at pinakang matandang

epiko ng Hilagaynon. Nagmula ito sa mga lalawigan ng Aklan,

Antique, Iloilo, at Capiz. Ito ay nalalaman ng iba’t ibang kwento

tungkol sa sinaunang pamumuhay ng mga tao sa mga lalawigan

sa Panay.

ay epiko mula sa Maguindanao. Ito ay tungkil sa

mayamang kasaysayan sa mga Marano. Sinasalamin nito ang

katapangan at karanasan ng mga Marano.

Nagpahayag ang awit ng damdamin at kaiisipan ng mga tao. Ito

ay musika na may mga makahulugang salita at mensahe.

Ang

mga salita sa isang awit ay tinatawag na

ay awit na ng pag-ibig sa mga lalawigan sa Visayas

at may pagkakahalintulad sa kundiman o kumintang ng Tagalog

sa Luzon. Ang pag-awit nito ay parang sagutan ng lalaki at

babae tungkol sa kanilang pagmamahal sa isa’t isa.

ay awitin ng mga Tausug sa ilang lalawigan sa

Mindanao. Ito ay tungkol sa kapangnakan ni Propeta

Muhammad.

Ang kultura ng lalawigan ay lalong nagiging makulay at masigla

dahil sa iba’t ibang uri ng katutubong sayaw.

ay pinaniniwalaang nagmula sa lalawigan ng

Leyte. Ang pagsasayaw nito ay nangangailangan ng paggamit ng

dalawang kawayan. Ipinakikita sa sayaw ang galaw ng mga

ibong tikling sa tuwing sila ay palipat-lipat sa mga kawayan sa

bukid.

ay isang tradisyunal na sayaw sa Mindanao. Ang

mga galaw nito ay nakabatay sa kuwento ng epikong Darangan.

Kadalasang sinasabayan ng tugtog ng kulintang o agung ang

sayaw na ito.

naging popular noon sa komunidad ng

Bauan Batangas. Ang mga mananayaw nito ay parang nabalian

o napilay dahil sa pagkahulog.

ay nagsimula sa kommunidad sa

Laguna kung saan maraming pananim na niyog. Gumagamit ng

bao ng niyog ang mananayaw.

Ang Pilipinas ay nahahati sa (blank) rehiyon.

Ang

Luzon ay may (blank) rehiyon.

Ang Visayas ay may (blank) rehiyon.

Mindanao naman ay may (blank) na rehiyon.

Kabisera ng Laguna

Kabisera ng Quezon

Kabisera ng Rizal

Kabisera ng Palawan

Kabisera ng Albay

Kabisera ng Catanduanes

Kabisera ng Aklan

Kabisera ng Negros Ocidental

Kabisera ng Bulacan

Kabisera ng Pangasinan

nakukuha ang magaganda at matitigas na kahoy na ginagamit.

isang halamang maraming gamit.

malaki ang nagawa nito a kalikasan

lubhang gamitin sa mga bahay simula pa noong sinaunang panahon.

isa pang katanging-tanging produkto mula sa yamang pananim ang (blank)

Sa pulo ng Guimaras, malapit sa Panay, matatagpuan ang itinuturing na pinakamatamis na (blank) sa lahat

Sa Mindano nagmumula ang (blank) na kilala rin sa tawag na Manila hemp.