Jej adorator uważał po pierwszym spotkaniu, że jest podobna do wiosny, widocznie wiosna w tym miejscu Europy i w tamtych czasach miała: ciemne włosy, różowe lico, smukłą, prawie przejrzystą sylwetkę i ... za wąskie biodra. Grała w piłkę i rysowała na piasku, ale tylko ryby.

Mistrzyni ironii wobec niechcianych adoratorów, rozważna (bo nie chce uciec z kochankiem) i romantyczna (bo naiwnie wierzy, że starsza, samotna kobieta pomoże jej wyjść za mąż zamiast uwieść jej ukochanego), wielbicielka dziur w murze i wielkich gadów.

Doskonała manipulatorka z felerem dentystycznym, mimo to piękna i pożądana. Wobec mężczyzn udaje naiwną, głupiutką, niezdarną, bogatą. Tak naprawdę jest sprytna (rozkochuje w sobie dwóch, wychodzi za trzeciego), potrafi dopiąć swego za wszelką cenę (także za cenę hańby - oddania się mężczyźnie na drugi dzień po poznaniu go), zna się na malarstwie i wychowaniu młodych dziewcząt. "Na białą pończoszkę łapie facetów i ... mrówków.

Z pozoru skromna, potulna i posłuszna. Pasjonatka hodowli drobiu i karmienia wiejskich dzieci marchewką. Swojemu ukochanemu dała... obrazek św. Genowefy! Ale opala się, wbrew zaleceniom opiekunki, lubi folkowe stroje, a nie modne suknie, nosi krótkie włosy i uprawia parkour w bieliźnie.

Zamożny i poważany, choć bezimienny członek lokalnej społeczności. Miał kiedyś narzeczoną o imieniu Marta, lecz zmarła, zanim wzięli ślub. Ale i tak przyjaźni się z jej ojcem i nawet mieszkają razem. Można byłoby stwierdzić, że jego wiejska arkadia to w zasadzie dom opieki dla życiowych rozbitków. Jest dobrym gospodarzem i patriotą, choć nie walczy i w prawie nie politykuje...

Człowiek - oksymoron. Modny kawaler i uwodziciel bez kochanki. Kolekcjoner motyli i niewieścich serc, nielubiany przez kobiety. Szlachcic hulaka - bez pieniędzy i dachu nad głową. Mieszkaniec zrujnowanego zamku, na cudzym chlebie. Waleczny rycerz, posiadacz słynnej szpady, który walczy z powietrzem. Niezmordowany piechur, który jednak nie pojedzie na safari na krokodyle.

Ma mundur strzelecki, konia, pas z ładunkami i broń palną - wszystko to w pokoju. Jest sprawdzonym w boju dowódcą, starym żołnierzem, przynajmniej według poety, bo w życiu podobno było inaczej. Płaczą po nim okoliczni chłopi i żołnierze Kościuszki. Nie jest osobą niebinarną, ale używa męskich zaimków. Ma piękne, dziewicze lica.

Piękny i mądry sybaryta z ogromnym dystansem do siebie. Urodzony polityk ze wstrętem do polityki. Mistrz sztuki wygodnego życia, dobrego smaku, subtelnej ironii i ostrego pióra. Nawet ze śmierci uczynił sztukę.

Ogrodnik, bo na co dzień zajmował się wyrywaniem chwastów, ekolog, ponieważ wybitnie dba o istnienie planety, asertywny w miłości, bo nie dał sobą pomiatać, wędrowiec filozof, twórca i kolekcjoner sentencji, konsekwentny w zadawaniu pytań i szukaniu odpowiedzi, wielbiciel zachodów słońca i patrzenia w gwiazdy.