เจ้าร่างน้อยนอนนิ่งบนเตียงต่ำ ​

คมขำงามแฉล้มแจ่มใส

คิ้วคางบางงอนอ่อนละไม​ ​

รอยไรเรียบรัดระดับดี

เอนองค์ลงแอบแนบน้อง​​

เชยปรางพลางประคองสองสม

คลึงเคล้าเย้ายวนสำรวลรมย์​ ​

เกลียวกลมสมสวาทไม่คลาดคลาย

​เอออุเหม่นะมึงชิช่างกระไร​​

ทุทาสสุถลฉะนี้ไฉน​ก็มาเป็น

ศึก บ ถึงและมึงก็ยังมิเห็น​​

จะน้อยจะมากจะยากจะเย็น​ประการใด

หนุ่มน้อยโสภาน่าเสียดาย

ควรจะนับว่าชายโฉมยง

ทนต์แดงดั่งแสงทับทิม

เพริศพริ้มเพรารับกับขนง

โลมนางพลางกล่าววาจา

จงผินมาพาทีกับพี่ชาย

ซึ่งสัญญาว่าไว้กับนวลน้อง

จะคงครองไมตรีไม่หนีหน่าย

แขกเต้าจับเต่าร้างร้อง

เหมือนร้างห้องมาหยารัศมี

นกแก้วจับแก้วพาที

เหมือนแก้วพี่ทั้งสามสั่งความมา

พงศ์กษัตริย์ทัศนานางเงือกน้อย

ดูแช่มช้อยโฉมเฉลาทั้งเผ้าผม

ประไพพักตร์ลักษณ์ล้ำล้วนขําคม

ทั้งเนื้อนมนวลเปล่งออกเต่งทรวง

เมื่อแรกเชื่อว่าเนื้อทับทิมแท้

มาแปรเป็นพลอยหุงไปเสียได้

กาลวงว่าหงส์ให้ปลงใจ

ด้วยมิได้ดูหงอนแต่ก่อนมา

เคยหมอบใกล้ได้กลิ่นสุคนธ์ตลบ

ละอองอบรสรื่นชื่นนาสา

สิ้นแผ่นดินสิ้นรสสุคนธา

วาสนาเราก็สิ้นเหมือนกลิ่นสุคนธ