พ.ศ. ๑๘๐๐

พ.ศ. ๑๘๒๐

พ.ศ. ๑๘๒๖

พ.ศ. ๑๘๓๕

อักษรของมอญและขอมใช้เขียนไม่สะดวก

ต้องการประกาศว่าไทยเป็นอิสระพ้นจากอำนาจปกครองของขอม

อักษรของมอญและขอมไม่พอใช้เขียนเสียงในภาษาไทย

ทรงปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะให้ชาติไทยมีตัวหนังสือประจำชาติ

ใช้บรรยายโวหารอย่างแจ่มแจ้ง

เป็นหลักฐานทางภาษาชิ้นแรกของไทย

ใช้คำคล้องจองและมีจังหวะไพเราะมาก

เป็นหลักฐานแสดงชัยชนะในการชนช้างของมหาราชองค์แรกของไท

ใช้คำคล้องจองและมีจังหวะไพเราะมาก

ร้อยกรอง

ร่ายโบราณ

ร้อยแก้วธรรมดา

ร้อยแก้วสลับร้อยกรอง

ร้อยแก้วซึ่งมีคำคล้องจองกัน

มีรูปวรรณยุกต์

สะกดตัวตรงตามมาตรา

ใช้อักษรซ้ำแทนไม้หันอากาศ

มีอักษรครบเสียงในภาษาไทย

สระ พยัญชนะอยู่ในระดับเดียวกัน

ระบอบการปกครองของประเทศ

เสรีภาพของปวงชนในการค้าขาย

สภาพทางภูมิศาสตร์และการเมือง

สภาพบ้านเมืองและความเป็นอยู่ของประชาชน

ความอุดมสมบูรณ์ของบ้านเมืองและการปกครองที่ให้เสรีภาพแก่ประชาชน

เจ้าเมืองบ่เอาจกอบในไพร่

ใครจักใคร่ค้าช้างค้า ใครจักใคร่ค้าม้าค้า

ได้ข้าเสือกข้าเสือ หัวพุ่งหัวรบก็ดี บ่ฆ่าบ่ตี

พ่อกูตาย ยังพี่กู กูพร่ำบำเรอแก่พี่กู ดังบำเรอแก่พ่อกู

ไพร่ฟ้าหน้าใส ลูกเจ้าลูกขุนผู้ใดแล้ ล้มตายหายกว่า เหย้าเรือนพ่อเชื้อเสื้อคำมัน ช้างขอลูกเมียเยียข้าว…ไว้แก่ลูกมันสิ้น

บัสเตียน

พญาลิไท

ยอร์ช เซเดส์

พ่อขุนรามคำแหงมหาราช

พ่อขุนศรีอินทราทิตย์

สำนวนภาษาที่ใช้เป็นภาษาโบราณ

เนื้อเรื่องเล่าประวัติได้ถูกต้องตามความเป็นจริง

หอสมุดวชิรญาณได้ตรวจสอบหลักศิลาจารึกแล้ว

ศิลาจารึกถูกค้นพบจากพระราชวังเก่าคือกรุงสุโขทัย

เนื้อเรื่องเกี่ยวกับพระราชประวัติของพระองค์และทรงใช้สรรพนามแทนพระองค์ว่า “กู”