องค์ ชาว

มะม่วง การันต์

พุทรา ข้อศอก

ผม บิดร

แยม วิก

ตา ยาย

อำนวย ประเดี๋ยว

ผู้ใหญ่ ผู้หญิง

วงศ์ ไพรี

เจ้า ตำมะหงง

ไถ แจ๋ว

สลา สาบ

มะพร้าว เฆี่ยน

หุ้น ดาษดา

เศร้า ศึก

ไกล กาย

กระทำ กระบาล

กระจุ๋มกระจิ๋ม กระโจน

กระต่าย กระดุม

ประท้วง ประสาท

ประดับประดา น้ำประปา

ต้นกระเจี๊ยบ ต้นมะพร้าว

ลูกกระเดือก ลูกเดือย

นกกระจอก ผักกระถิน

พี่ ป้า ปู่ ย่า

น้อง น้า นาค สุข

ศูนย์ หนึ่ง สอง สาม

แข ไห ไดร์ ไข

ภาษาไทยจัดอยุ่ในตระกูลคำโดด

ภาษาไทยมีลักษณะเหมือนเสียงดนตรี

คำไทยแท้ใช้ตัวสะกดตรงตามมาตราตัวสะกด เช่น โลก วิก

คำไทยแท้ไม่มีตัวการันต์

คำไทยแท้มักเป็นคำเดียวซึ่งมีความหมายในตัวเอง

คำไทยจะใช้ “ใ , ไ ”

คำไทยที่เป็นกิริยาสามัญ เช่น ยืน วิ่ง เดิร

คำไทยแท้จะใช้ น สะกด เช่น ทิน วน

อวย ยิ้ม

ฟัน ศพ

ศรี คร้าม

โดม รีม

ดุจ พูด

สรร สันต์

ภพ จอบ

เพชร คราด

คนนะไม่ใช่เซเว่น ที่จะมาบอกรักเล่นๆ แล้วก็เดินออกไป

การลืมมันไม่ยากแต่คนส่วนมากทำไม่ได้

บางครั้งความใจร้ายก็มาในรูปแบบของการพูดตรงๆ

เธอไม่ใช่ของเล่น แต่เธอเป็นของเรา

ภูเขา ข้าทาส

ข้าวของ มูลค่า

แก่นสาร กาลเวลา

แก่เฒ่า หยาบช้า

ศีรษะเธอเปียกหมดแลว

จ่า จ้า จ๋า

หมดทางไป

ความโกรธมักทำลายมิตรภาพ