กลอนสุภาพ

โคลงสี่สุภาพ

กาพย์ยานี ๑๑

กาพย์ฉบัง ๑๖

สามสิบสามเศียรโสภา เป็นการเล่นสัมผัสพยัญชนะ

โอฬาร์ ส่งสัมผัสระหว่างบท ให้ คำว่า โสภา

บทประพันธ์นี้มีความยาว จำนวน ๑ บท

แข็งขัน ส่งสัมผัสให้คำว่า ผิวพรรณ

สามสิบสามเศียรโสภา เศียรหนึ่งเจ็ดงา ดังเพชรรัตน์รูจี

มีวิมานแก้วงามบวร ทุกเกศกุญชร ดังเวไชยันต์อมรินทร์

กอหนึ่งเจ็ดดอกดวงมาลย์ ดอกหนึ่งแบ่งบาน

มีกลีบได้เจ็ดกลีบผกา

ลูกครุฑพลัดตกฉิมพลี หัสดินอินทรี คาบช้างก็วางไอยรา

รณพักตร์

พระอินทร์

พระอิศวร

พระพรหม

มีวิมานแก้วงามบวร ทุกเกศกุญชร

ดังเวไชยันต์อมรินทร์

เสด็จทรงรถแก้วโกสีย์ ไพโรจน์รูจี

จะแข่งซึ่งแสงสุริย์ใส

เทียมสินธพอาชาไนย เริงร้องถวายชัย

ชันหูระเหิดหฤหรรษ์

เพลารอยพลอยประดับดุมวง กึกก้องกำกง

กระทบกระทั่งธรณี

อุปมา

อติพจน์

ปฏิพากย์

สัทพจน์

ดุเหว่าเร้าเร่งพระสุริย์ศรี ไก่ขันปีกตี กู่ก้องในท้องดงดาน

ผึ้งภู่หมู่คณาเหมหงส์ ร่อนราถาลง

แทรกไซ้ในสร้อยสุมาลี

เดือนดาวดับเศร้าแสงใส สร่างแสงอโณทัย

ก็ผ่านพยับรองเรือง

อากาศก้องโกลาหล โลกลั่นอึงอล อำนาจสะท้านธรณี

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

เสาวรจนี

นารีปราโมทย์

พิโรธวาทัง

สัลลาปังคพิสัย

วิทยาธร คือมนุษย์ผู้บำเพ็ญตบะ

จนมีมีฤทธิ์เดชคาถาอาคม

คนธรรพ์ คือ เทวดาพวกที่ชำนาญด้านดนตรีและขับร้อง

กินนร คือ อมนุษย์ที่มีรูปร่างครึ่งคนครึ่งนก

ถ้าเป็นหญิงเรียกว่ากินรี

อารักขไพรสณฑ์ คือ เทพารักษ์

หรือเทวดาที่มีหน้าที่รักษาป่า

การแสดงมหรสพหนังใหญ่และโขน

ความเชื่อเรื่องเทวดานางฟ้า

การตั้งกองทัพในการทำศึกสงคราม

วัฒนธรรมการคล้องช้าง

ให้รู้จักช่างสังเกตแบบสุครีพ

อย่าประมาทหรือลุ่มหลงอาจทำให้ชีวิตผิดพลาดได้

ดังเช่นพระลักษมณ์ที่เสียทีให้อินทรชิต

หากวางแผนในการทำชั่วต้องคิดไตร่ตรอง

ให้รอบคอบที่สุด

เมื่อมีอำนาจวาสนาหรือมีฤทธิ์อย่างอินทรชิตก็ไม่ควรเหิมเกริมใช้อำนาจในการสู้รบ ทำร้ายผู้อื่น

การใช้ภาษาที่กระชับในการเล่าเรื่องหรือดำเนินเรื่อง

การใช้ภาษาในการถ่ายทอดความรู้สึกนึกคิดของตัวละคร

การใช้ภาษาที่มีความหมายลึกซึ้งในการบรรยายเรื่องที่มีความยิ่งใหญ่อลังการ

การใช้ภาษาแสดงให้เห็นลีลาการเคลื่อนไหวของตัวละคร

การวางแผน วางกลยุทธ์ เป็นสิ่งสำคัญ

ธรรมะย่อมชนะอธรรม

คนดีย่อมได้รับการสรรเสริญ

ความประมาทเป็นหนทางแห่งความตาย