ช่วยให้เขียนหนังสือได้ถูกต้อง

ช่วยให้จดจำความสำคัญของเรื่องได้

ช่วยประหยัดเวลาในการอ่าน

ช่วยให้อ่านหนังสือได้คล่องขึ้น

อ่านเรื่องอย่างละเอียด

เขียนทั้งหมดย่อหน้าเดียว

เขียนชื่อเรื่องไว้กลางหน้า

คงราชาศัพท์ไว้

ต้องระบุวันที่ย่อทุกเรื่อง

ใช้สรรพนามบุรุษที่ 1, 2 ได้

ถ้าเรื่องที่ย่อไม่มีชื่อเรื่องต้องตั้งชื่อเรื่องเอง

ตั้งชื่อเรื่องใหม่ เมื่อเห็นว่าชื่อเดิมไม่เหมาะสม

ชื่อเรื่อง ที่มา

ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง

ชื่อผู้แต่ง ที่มา

ชื่อเรื่อง ชื่อผู้แต่ง ที่มา

คงคำราชาศัพท์ไว้

คงคำสรรพนามเดิมไว้

ใช้สำนวนภาษาของผู้ย่อเอง

ถ้าเป็นร้อยกรองต้องถอดคำประพันธ์ก่อน

ย่อความจาก.......เรื่อง.......ของ.......ความว่า

ย่อความเรื่อง.......จาก.......ของ.......ความว่า

ย่อความของ.......เรื่อง........จาก.......ความว่า

ย่อความเรื่อง......ของ.......จาก.......ความว่า

เขียนเป็นย่อหน้าตามหัวข้อโครงเรื่อง

เขียนต่อเนื่องกันไปจนจบ

เขียนย่อหน้าละ 5 บรรทัด

เขียนย่อหน้าละ 10 บรรทัด

“ใจความ” คือข้อความที่สำคัญที่สุดในบทเขียนหรือบทพูด

ถ้าเอาใจความออกและเปลี่ยนแปลงสารทั้งหมด ข้อความที่เหลือจะเกาะกันไม่ติด

“ใจความ” คือข้อความทุก ๆ ข้อในบทเขียนหรือบทพูดจะต้องสัมพันธ์กับเนื้อความ

“ใจความ” คือข้อความส่วนใดส่วนหนึ่งของบทความ

ใช้สำนวนภาษาที่ทันสมัย

ใช้สำนวนภาษาเดิมให้มากที่สุด

ใช้สำนวนภาษาของผู้ย่อเอง

ใช้สำนวนภาษาตามสมัยของเรื่องที่ย่อ

อ่านไปด้วยย่อไปด้วย

อ่านเฉพาะย่อหน้าสุดท้าย

อ่านเฉพาะหัวข้อใหญ่ๆ ก่อนย่อ

อ่านเรื่องนั้น ๆ ให้เข้าใจก่อนลงมือย่อ

ความหมายและเรื่องเปลี่ยนไป

ความหมายของเรื่องไม่ผิดจากเดิม

ความหมายและเรื่องไม่ต่อเนื่อง

ความหมายเปลี่ยนไปแต่เรื่องยังคงเดิม