Ate mo, ate ko, ate ng lahat ng tao.

Kung tawagin nila ay “Santo” pero hindi naman ito milagroso.

Ang anak ay nakaupo na, ang ina’y gumagapang pa.

Maliit na bahay, puno ng mga patay.

Dumaan ang hari, nagkagatan ang mga pari.

Tubig na nagiging bato, batong nagiging tubig.

Naligo si Kaka, ngunit hindi man lang nabasa.

Bumili ako ng alipin, mas mataas pa sa akin.

May balbas ngunit walang mukha.

Nakayuko ang reyna, hindi nalaglag ang korona.

May bintana subalit walang bubungan, may pinto ngunit wala namang hagdanan.

Baboy ko sa Pulo, balahibo’y pako.

Kaisa-isang plato, kita sa buong mundo.

Dalawang batong itim, malayo ang mararating.

Ihagis mo man kahit saan, sadyang babalik at babalik sa pinanggalingan.

Puno ko sa probinsya, puno’t dulo ay may bunga.

Nagtago si Pedro, nakalabas ang ulo.

Dala-dala ko siya, ngunit ako rin ay dala niya.

May puno walang bunga, may dahon walang sanga.