เพื่อกำหนดโทษของผู้กระทำความผิด

เพื่อการมีคุณภาพที่ดีของประชาชน

เพื่อความเป็นระเบียบและสงบสุขของสังคม

เพื่อการแก้ไขขนบธรรมเนียมประเพณีที่ล้าสมัย

ออกฎหมายจะต้องมีข้อบังคับที่จะเป็นผลร้ายต่อผู้ที่ฝ่าฝืน

กฎหมายเป็นกฎเกณฑ์ที่ควบคุมความประพฤติของบุคคลในสังคม

กฎหมายจะต้องเป็นกฎเกณฑ์ที่จะต้องบัญญัติไว้เป็นลายลักษณ์อักษร

กฎหมายจะต้องเกิดจากหรือเป็นกฎเกณฑ์ที่ผู้มีอำนาจในสังคมยอมรับ

มีผลใช้บังคับตลอดไป

ไม่มีผู้ใดฝ่าฝืนกฎหมายได้

ผู้ใดฝ่าฝืนย่อมต้องได้รับโทษ

ประชาชนทุกคนต้องปฏิบัติตาม

ประชาชนเป็นผู้ตรากฎหมายโดยตรง

รัฐต้องบัญญัติกฎหมายไว้เป็นลายลักษณ์อักษร

รัฐธรรมนูญเป็นกฎหมายสูงสุดในการปกครองประเทศ

พระมหากษัตริย์ทรงตรากฎหมายขึ้นโดยคำแนะนำและยินยอมของรัฐสภา

ขนบธรรมเนียมประเพณี

ศีลธรรมทางศาสนา

ความต้องการของประชาชน

ความต้องการและความพอใจของรัฐบาล

มีลักษณะที่เข้มงวดกวดขัน

ไม่ให้เป็นไปโดยความสมัครใจ

การต้องชดใช้ค่าเสียหาย

การป้องกันปราบปรามผู้กระทำผิด

การเสียสิทธิ

การรอการกำหนดโทษ

การต้องชดใช้ค่าเสียหาย

การป้องกันปราบปรามผู้กระทำผิด

ใช้ในพื้นที่กว้างขวาง

ใช้ได้กับคนจำนวนมาก

ใช้กับทุกคนจำนวนมาก

ใช้ได้ทั้งดินแดนของรัฐอย่างเสมอภาค

กฎเกณฑ์ที่รัฐตราขึ้นเป็นลายลักษณ์อักษร

บทลงโทษพลเมืองที่ฝ่าฝืนกฎเกณฑ์ของรัฐ

ข้อบังคับของรัฐที่ใช้ควบคุมสมาชิกในสังคม

ระเบียบวินัยจรรยาเพื่อความสงบสุขของสังคม

รัชกาลที่5 ทรงตรากฎหมายลักษณะอาญา ร.ศ.127

รัชกาลที่1 ทรงใช้กฎหมายตราสามดวง

การประกาศใช้รัฐธรรมนูญเมื่อวันที่10 ธันวาคม 2475

ระบบกฎหมายมหาชน

ระบบประมวลกฎหมาย

ระบบกฎหมายจารีตประเพณี

ข้อบังคับของรัฐ

จารีตประเพณี

บรรทัดฐานในสังคม

ต้องใช้ได้ทั่วไป

ต้องมีสภาพบังคับ

ต้องมีผลย้อนหลัง

การอ้างว่าไม่รู้กฎหมายไม่สามารถใช้เป็นเหตุผลได้

ผู้ออกกฎหมายคือรัฎฐาธิปัตย์

กฎหมายใช้ได้เสมอกันไม่มีข้อยกเว้น

ปฏิบัติตามและหาทางเรียกร้องให้มีการแก้ไข

ไม่ปฏิบัติตามเพราะกฎหมายไม่เป็นธรรม

เคารพและปฏิบัติตามกฎหมายนั้น

กฎหมายไม่เหมาะกับสภาพสังคม

กฎหมายมีข้อความคลุมเครือไม่ชัดเจน

คนส่วนมากไม่รู้กฎหมายจึงไม่อาจจะปฏิบัติตามได้อย่างถูกต้อง

มาตรการลงโทษของกฎหมายไม่เหมาะสม

การลงโทษผู้กระทำผิดอย่างรุนแรง

การให้ความร่วมมือของประชาชนในการบังคับใช้กฎหมาย

ผู้บังคับใช้กฎหมายมีคุณภาพและซื่อสัตย์สุจริต

กฎหมายเขียนเป็นลายลักษณ์อักษร แต่ศีลธรรมไม่เขียนเป็นลายลักษณ์อักษร

กฎหมายควบคุมมนุษย์ทางกายแต่ศีลธรรมควบคุมมนุษย์ทางกายและใจ

กฎหมายควบคุมและกำหนดโทษผู้ฝ่าฝืนแต่ศีลธรรมไม่มีบทกำหนดโทษผู้ฝ่าฝืน

กฎหมายเป็นสิ่งที่มนุษย์สร้างขึ้นจากความจำเป็นของสังคม แต่ศีลธรรมมนุษย์สร้างขึ้นจากธรรมชาติ

เมื่อบุคคลนั้นกำเนิดเป็นทารก

เมื่อเริ่มเข้าโรงเรียน

เมื่อบุคคลบรรลุนิติภาวะ

เมื่อบุคคลมีรายได้