Anoreksja nie jest jedną z trzech chorób psychicznych z najwyższym odsetkiem śmiertelności.

W zespole zajmującym się zaburzeniami odżywiania znajduje się także dietetyk i lekarz-internista.

W terapii zaburzeń odżywiania nie jest konieczne znormalizowanie zachowań żywieniowych w pierwszym etapie.

Podstawowym obszarem psychologicznym, który jest zaburzony w anoreksji to deficyt w postrzeganiu swojego ciała, figury i wagi.

Skuteczność leczenia bulimii jest większa niż anoreksji.

Czynnik ryzyka to czynnik, który może, ale nie musi sprzyjać wystąpieniu zaburzenia.

Czynnik spustowy to czynnik wtórnie wzmacniający występowania zaburzenia.

Powstanie zaburzeń odżywiania może mieć związek z czynnikami biologicznymi na poziomie dysregulacji receptorów dopaminowych, serotoninowych i estrogenowych.

Negatywny afekt jako skutek przejścia na dietę jest czynnikiem ryzyka, a nie czynnikiem podtrzymującym rozwój ED.

Zmiany biologiczne pojawiające się na skutek skoku pokwitaniowego wywołują nierównomierny rozwój ciała, co może sprzyjać powstaniu nieadekwatnych przekonań na temat wyglądu.

Dla rozwoju Ja cielesnego nie ma większego znaczenia jakość kontaktu z opiekunem - istotne jest zaznaczenie granic.

Poziom samokontroli jest czynnikiem różnicującym anoreksję i bulimię.

Niedożywienie w anoreksji będzie negatywnie wpływać na przebieg terapii - będzie podtrzymywać zaburzenia uwagi, koncentracji, zmęczenie i obniżony nastrój.

Wysoki poziom świadomości introceptywnej będzie sprzyjał poprawie regulacji reakcji na sygnały głodu i sytości.

W anoreksji obserwujemy kryterium spadku masy ciała wywołanym celowymi działaniami, które może wskazywać na diagnozę nawet przy prawidłowej masie ciała (wraz z pozostałymi kryteriami)

W ICD-11 nie występuje kryterium dotyczącego związku masy ciała i samooceny.

Jedną z konsekwencji somatycznych anoreksji jest hipotermia.

Podczas wywiadu z osobami z zaburzeniami odżywiania (szczególnie z anoreksją) istotne jest powiązanie różne masy ciała (i zmian w tym zakresie) z historią życia.

Przykładem restrykcji jakościowej jest rozdłubywanie chleba na mniejsze kawałki.

Jednym z czynników sprzyjającym restrykcjom jest lęk przedposiłkowy.

Zaburzenia poznawcze w postaci np. tendencyjności uwagi czy zniekształceń w postrzeganiu nie mają związku z powstaniem restrykcji.

Dużym wzmocnieniem mechanizmu zaburzeń odżywania jest np. spadek masy ciała lub redukcja napięcia.

Pacjenci chorujący za anoreksję mają niski poziom motywacji z powodu egodystoniczności.

Zespół kompulsywnego objadania się nie pojawia się w ICD-10 jako samodzielna jednostka diagnostyczna.