อัศวพาหุ

เจ้าเงาะ

ศรีอยุธยา

รามจิตติ

ค่านิยมและวัฒนธรรมของชาวไทย

ปัญหาและอุปสรรคที่กีดขวางความเจริญของชาติ

เหตุการณ์ร้ายที่เกิดขึ้นภายในประเทศ

การรับวัฒนธรรมที่ไม่เหมาะสมกับประเทศไทย

เจ้าหน้าที่เกี่ยวกับหนังสือ

พนักงานเอกชนที่ทำงาน ออฟฟิศ

ผู้ทำงานตามคำสั่งของเจ้านายอย่างเดียว

ผู้ทำงานพิมพ์เป็นหลัก ไม่ได้ใช้ความคิด

การนิยมศึกษาเล่าเรียน

การนิยมเป็นเลขานุการ

การนิยมทำงานที่มีเกียรติ

การนิยมเข้ารับราชการ

อาชีพเสมียนเงินเดือนน้อย

เสมียนมีมากเกินความจำเป็น

เมืองไทยเป็นเมืองเกษตรกรรม

เกษตรกรมีรายได้มากกว่าเสมียน

อุปมา

อุปลักษณ์

อติพจน์

บุคคลวัต

เป็นหนังสือรวมบทความพระราชนิพนธ์ใน รัชกาลที่ 6

เป็นเรื่องที่ได้รับการตีพิมพ์ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ

เป็นบทที่ 4 จากจำนวน 12 บท ที่ลงพิมพ์ในหนังสือพิมพ์ไทย

ผู้แต่งใช้นามแฝงว่า อัศวพาหุ

เพราะเป็นค่านิยมผิด ๆ ทำให้คนลืมถิ่นฐานบ้านเกิดไม่ช่วยพัฒนาบ้านเกิด

เป็นค่านิยมที่ทำให้คนลืมตัวใช้จ่ายเกินฐานะส่งผลให้เกิดปัญหาด้านเศรษฐกิจ

เป็นตัวขัดขวางการพัฒนาประเทศเพราะคนมุ่งหวังแต่ความสบายไม่ชอบทำงานหนัก

เป็นตัวถ่วงความเจริญ เพราะเป็นค่านิยมที่ทำให้คนติอยู่กับตำแหน่ง เกียรติยศ แทนที่จะประกอบอาชีพอื่นที่ได้ประโยชน์มากกว่า

ค่านิยมผิด ๆ ที่ควรแก้ไข

บ้านเมืองพัฒนาเจริญขึ้นทุกวัน

ประเทศไทยกำลังก้าวหน้า

วัฒนธรรมตะวันตกเข้ามามีอิทธิพล

เด็กที่ออกมาจากโรงเรียนเหล่านี้ย่อมเห็นว่ากิจการอย่างอื่นไม่สมเกียรติยศ

คนทำงานการอื่น ๆ นั้น มีเกียรติยศเท่ากับที่จะเป็นผู้ทำงานด้วยปากกาเหมือนกัน

อันประเทศอย่างเมืองไทยของเรานี้ ชาวนา ชาวสวนอาจจะทำประโยชน์ให้แก่บ้านเมืองได้มากกว่าเสมียน

ต้องไปกินข้าวตามกุ๊กช้อป แล้วยังมิหนำซ้ำจะต้องเสียค่าเช่าห้องอีกด้วย

พงศาวดาร

จดหมายเหตุ

บทความวิจารณ์

บทความแสดงความคิดเห็น

ใช้การเปรียบเทียบ

ใช้ภาษาไพเราะ

ใช้ประโยตคำถาม

ใช้คำสร้างอารมณ์ ความรู้สึก

ใช้การเปรียบเทียบ ย้ำให้จดจำ

ใช้ประโยคคำถาม กระตุ้นให้คิด

ใช้ภาษาไพเราะ มีความไพเราะน่าอ่าน

ใช้คำแสดงความรู้สึก ทำให้น่าเชื่อถือ

ไม่มีประโยชน์ที่จะพูด

ไม่มีเวลาที่จะกล่าว

ไม่มีเวลาที่จะทำประโยชน์

ไม่มีเวลาที่จะพูด