ก. ห้ามเพลิงไว้อย่าให้มีควัน

ข. ห้ามสุริยะแสงจันทร์ ส่องไซร้

ค. ห้ามอายุให้หัน คืนเล่า

ง. ห้ามดั่งนี้ไว้ได้จึ่งห้ามนินทา

ก. ผู้ประพันธ์สะท้อนเฉพาะความดีงามในสมัยที่แต่งบทประพันธ์

ข. ผู้ประพันธ์จะแทรกแนวคิด คติสอนใจ และปรัชญาชีวิตไว้ในวรรณคดี

ค. ผู้อ่านวรรณคดีต้องเข้าใจว่าเรื่องที่อ่านไม่สามารถเกิดขึ้นได้ในชีวิตจริง

ง. ผู้อ่านควรเน้นในการทำความเข้าใจคุณค่าทางวรรณศิลป์จากบทประพันธ์เท่านั้น

ก. พรรณนาโวหาร

 ข. เทศนาโวหาร

ค. สาธกโวหาร

ง. อุปมาโวหาร

ก. พรรณนาโวหาร

ข. เทศนาโวหาร

ค. สาธกโวหาร

ง. อุปมาโวหาร

ก. การเล่นคำ

ข. การเล่นคําซ้ำ

ค. การเล่นเสียงวรรณยุกต์

ง. การใช้คําเลียนเสียงธรรมชาติ

ก. อุปมา

ข. อุปลักษณ์

ค. ปฏิพากย์

ง. บุคคลวัต

ก. จะเอาแต่เสียงจักจั่นและเรไรอันร่ำร้องนั่นหรือมาต่าง แตรสังข์และพิณพาทย์

ข. แสงพระจันทร์ดั้นส่องต้องน้ำค้างที่ขังให้ไหลลงหยดย้อย เหมือนหนึ่งน้ำพลอยพร้อยๆ อยู่พรายๆ

ค. รัศมีพระจันทรก็มัวหมองเหมือนหนึ่งจะโศกเศร้าแสนวิปโยคเมื่อยามปัจจุสมัย ทั้งรัศมีพระสุริโยทัย

ส่องอยู่รางๆ ขึ้นเรืองฟ้า

ง. เสียงเนื้อนกนี่ร่ำร้องสำราญรังเรียกคู่คูขยับขันทั้งจักจั่นพรรณลองไนเรไรร้องอยู่หริ่งๆ ระเรื่อยโรยโหย สำเนียงดั่งเสียงสังคีตขับประโคมไพร

ก. ร่ายยาว          

ข. ร่ายสุภาพ

ค. กลอนเทศน์

ง. กลอนเปล่า

ก. เนื้อหา

ข. รูปแบบคำประพันธ์

ค. การใช้ภาษาภาพพจน์

ง. การใช้ถ้อยคำให้เกิดความรู้สึกสะเทือนอารมณ์

ก. ความงามของธรรมชาติ

ข. ความงามของสตรี

ค. ความผิดหวัง

ง. ความรัก

ก. ควรรักอย่างมีสติ ด้วยใจบริสุทธิ์

ข. การบังคับจิตใจผู้อื่นเป็นสิ่งที่ไม่ควรกระทำ

ค. ควรมีความซื่อสัตย์ทั้งต่อตนเองและผู้อื่น

ง. เมื่อเกิดมาเป็นมนุษย์ควรประพฤติตนให้มีชื่อเสียง

ก. การใช้ชีวิตของสตรีด้วยความระมัดระวัง

ข. ให้รู้จักปรนนิบัติเจ้านาย

ค. ความไม่มักใหญ่ใฝ่สูง

ง. ให้รู้จักการให้อภัย

ก. ความลุ่มหลง

ข. ความงดงาม  

ค. ตำนานแห่งดอกกุหลาบ  

ง. ความเจ็บปวดหรือความเดือดร้อนจากความรัก

ก. ให้สุเทษณ์เทพบุตรบรรยายถึงความรักและความเจ็บปวดอันเกิดจากความรักไม่สมหวัง

ข. ให้วิทยาธรชื่อมายาวินเป็นผู้เล่าเรื่องอดีตชาติของสุเทษณ์เทพบุตร

ค. ให้คนธรรพ์ชื่อจิตระรถเป็นผู้เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นบนสวรรค์

ง. ให้นางมัทนาเป็นผู้เล่าความเป็นมาของดอกกุหลาบ

ก. ท้าวสุราษฎร์

ข. นางจัณฑี

ค. มายาวิน

ง. จิตระรถ

ก. เลือกใช้ถ้อยคำได้ไพเราะและสื่ออารมณ์ความรู้สึกทั้งมีคติสอนใจ

ข. ใช้ถ้อยคำที่สื่ออารมณ์ ความรู้สึกของตัวละคร

ค. ใช้คำไพเราะ มีคติสอนใจในเรื่องความรัก

ง. แนวเรื่องแปลกชวนให้ติดตาม

ก. ฉันท์และกลอนสุภาพ

ข. ฉันท์และกาพย์

ค. ฉันท์และโคลง

ง. ฉันท์และร่าย

ก. การใช้คำที่ให้ภาพและเสียงอย่างชัดเจน

ข. การใช้คำในการบรรยายความคิด

ค. การใช้คำที่ให้อารมณ์ความรู้สึก

ง. การใช้คำในการเปรียบเทียบ

ก. รักคือความกล้าหาญและเสียสละ

ข. รักคือความอดทน

ค. รักคือการเสียสละ

ง. รักคือการให้

ก. การใช้อำนาจบาตรใหญ่ในความรัก

ข. การเอาเปรียบผู้เป็นที่รัก

ค. การเสียสละเพื่อความรัก

ง. ทนทุกข์เพราะรัก

ก.  อินทรวงศ์ฉันท์ 12

ข. วิชชุมมาลาฉันท์ 8

ค.  วสันตดิลกฉันท์ 14

ง. อุปชาติฉันท์ 11

ก. ธรรมชาติสัตว์

ข. ความรักของแม่

ค. ความงามของภาษา

ง. การรักษาสิ่งแวดล้อม

ก. ความรักเพื่อนมนุษย์

ข. การปฏิบัติต่อนักบวช

ค. การปฏิบัติตนเพื่อความหลุดพ้น

ง. ความเป็นอันหนึ่งอันเดียวของคนในครอบครัว

ก. สังคมชนบท

ข. สถาบันกษัตริย์

ค. ครอบครัวไทย

ง. ครอบครัวนักบวช

ก. การทำทาน

ข. การรักษาศีล

ค. การใช้ขันติธรรม

ง. การบริจาคทรัพย์ทำบุญ

ก. สะท้อนให้เห็นธรรมชาติของมนุษย์

ข. สะท้อนให้เห็นความเชื่อของสังคมไทย

ค. สะท้อนให้เห็นขนบธรรมเนียมประเพณีไทย

ง. สะท้อนให้เห็นค่านิยมเกี่ยวกับสตรีเมื่อแต่งงานแล้วถือว่าเป็นทรัพย์สินของสามี

ก. เทศน์มหาชาติ

ข. บทร้องสรรเสริญพระเวสสันดร

ค. มหรสพการแสดงเรื่อง พระเวสสันดร

ง. บทสวดในโอกาสที่ชาวบ้านมาร่วมงานบุญ

          ก. ได้แต่มัทรีผู้แสนดื้อผู้เดียวดอก ไม่รู้จักปลิ้นปลอกพลิกไพล่เอาตัวหนี

ข. โอ้แม่อุ้มท้องประคองเคียงเลี้ยงเจ้ามาก็หมายมั่นสำคัญว่าจะได้อยู่เป็นเพื่อนยากจะฝากผีพึ่งลูกทั้ง ๒ คน

ค. ถึงที่ไหนจะรกเรี้ยวก็ซอกซอนอุตส่าห์เที่ยวไม่ถอยหลังจนเนื้อหนังข่วนขาดเป็นริ้วรอย โลหิตไหลย้อย

ทุกหย่อมหนาม

  ง. ดะดุ่มเดินเมิลมุ่งละเมาะไม้มองหมอบ แต่ย่างเหยียบ   เกรียบกรอบก็เหลียวหลัง พระโสตฟังให้หวาดแว่ว

ว่าสำเนียงเสียงพระลูกแก้วเจ้าบ่นอยู่งึมๆ

ก. การบริจาคทาน

ข. ความรักระหว่างแม่กับลูก

ค. ความรักระหว่างสามีกับภรรยา

ง. ความทุกข์ยากของพระนางมัทรี