Το HΙO σε σύγκριση με το HClO

Ο καθοριστικός παράγοντας στον οποίο οφείλεται η διαφορά στην όξινη συμπεριφορά των υδραλογόνων είναι:

Για τους βαθμούς ιοντισμού a₁ και a₂ του HClO και του HBrO αντίστοιχα:

Ο λόγος της τιμής της σταθεράς ισορροπίας προς την τιμή της σταθεράς ιοντισμού της αμμωνίας, σε υδατικά διαλύματα είναι ίσος με:

􏰄ατά τη διάλυση ενός οξέος σε νερό με σταθερή τη θερμοκρασία, η τιμή του γινομένου [Η3Ο⁺]⋅[ΟΗ^-] :

Κατά τη διάλυση μικρής ποσότητας στερεού NaCl σε διάλυμα HCl, η [Η3Ο⁺] του διαλύματος:

Κατά την προσθήκη διαλύματος ΚΙ σε διάλυμα ΗΙ, τότε η συγκέντρωση των ιόντων Η₃Ο⁺ του τελικού διαλύματος σε σχέση με τη συγκέντρωση των ιόντων Η₃Ο⁺ του διαλύματος ΗΙ θα είναι:

Ένα διάλυμα ∆1 του μονοπρωτικού οξέος ΗΑ συγκέντρωσης 0,01Μ έχει pH = 2.

∆ιάλυμα άλατος ΝaA συγκέντρωσης 0,01Μ έχει pH:

Ένα υδατικό διάλυμα NΗ₃ 0,1M έχει pH=11,2 στους 25°C. Mε βάση το δεδομένο αυτό συμπεραίνετε ότι, υδατικό διάλυμα CH₃NH₂ 0,1M έχει, στους 25 °C, pH ίσο με:

∆ίνεται ότι το pH τριών υδατικών διαλυμάτων NΗ3 (∆1, ∆2 και ∆3) έχει τις τιμές

11 - 11,6 - 11,3 αντίστοιχα στους 25 °C.

Για τις συγκεντρώσεις C1, C2 και C3 αντίστοιχα των τριών διαλυμάτων ισχύει:

Το pH στο ισοδύναμο σημείο της ογκομέτρησης υδατικού διαλύματος ∆ ενός ηλεκτρολύτη Χ με πρότυπο διάλυμα ισχυρού ηλεκτρολύτη βρέθηκε ίσο με 8,6 στους 25°C. Από αυτό το δεδομένο προκύπτει ότι ο ηλεκτρολύτης Χ είναι: