Gdy Aleksy miał 24 lata, wbrew woli ojca poślubił córę cesarza.

Służba Eufamijana troskliwie opiekowała się żebrakiem, który wiele lat mieszkał pod schodami ich pałacu.

Wyraz "asceza" (z greckiego askezis = ćwiczenie) oznacza dobrowolne wyrzeczenie się dóbr materialnych i ziemskich przyjemności.

Aleksy urodził się w bogatym rzymskim domu, w książęcej rodzinie.

Legenda o św. Aleksym powstała w V w. w Syrii.

Polska wersja legendy o św. Aleksym powstała w X wieku.

Ojciec Aleksego miał na imię Eufamijan i był bardzo pobożny.

Celem ascety jest umartwianie ciała, by doskonalić duszę.

Aleksy opuścił żonę podczas miodowego miesiąca.

Rodzice Aleksego szukali syna po całym świecie.

Dualizm to wizja świata podzielonego na przeciwstawne sfery: dobro - zło, dusza - ciało, niebo - piekło.

Pierwszym cudownym zdarzeniem w tej legendzie jest zejście z obrazu anioła i interwencja, by wpuścić Aleksego do kościoła.

Aleksy spędził 16 lat pod schodami swojego domu.

Przyczynę tajemniczego bicia dzwonów po śmierci Aleksego wyjaśnia stary żebrak.

W średniowieczu to, co dotyczy ciała, postrzegano jako "wyższe" w człowieku.

Po śmierci Aleksego do domu jego ojca przybywają papież i cesarz.

Piękny zapach ciała zmarłego Aleksego miał moc uzdrawiania chorych.

List z dłoni zmarłego Aleksego mógł wyjąć tylko papież.

W polskiej wersji legendy o św. Aleksym brakuje zakończenia.