กำหนดราคาค่าจ้างของแรงงานทั่วประเทศ

ควบคุมนายจ้างให้มีสวัสดิการที่ดีต่อแรงงาน

แก้ไขปัญหาข้อขัดแย้งระหว่างลูกจ้างและนายจ้าง

กำหนดราคาค่าจ้างขั้นต่ำสำหรับแรงงานในโรงงาน

มีการแข่งขันทางเศรษฐกิจ

เสรีภาพของประชาชนถูกจำกัด

ไม่มีกลไกราคาและระบบตลาด

เอกชนไม่มีกรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน

สังคมนิยมคอมมิวนิสต์

ทุนนิยม

แบบผสม

สังคมนิยมประชาธิปไตย

ความอยู่ดีกินดีของประชาชนเป็นเป้าหมายหลักในการพัฒนา

ระบบเศรษฐกิจจะพัฒนาถ้าปัจจัยการผลิตทุกชนิดเป็นของรัฐบาล

การแข่งขันทางเศรษฐกิจโดยเสรีเป็นการเพิ่มประสิทธิภาพ

    การผลิต

รัฐเป็นผู้ดำเนินการผลิตเพื่อนำรายได้ไปช่วยเหลือบุคคลที่มี  รายได้น้อย

ตลาดผูกขาด

ตลาดผู้ขายน้อยราย

ตลาดแข่งขันสมบูรณ์

ตลาดกึ่งแข่งขันกึ่งผูกขาด

ไฟฟ้า

ยาสีฟัน

ยางพารา

ปูนซีเมนต์

ลดลง

มากขึ้น

เท่าเดิม

ไม่แน่นอน

ไม่มีการว่างงาน

ไม่มีการว่าจ้างทำงาน

ค่าจ้างแรงงานต่ำกว่าที่กำหนด

ค่าจ้างแรงงานสูงกว่าที่กำหนด

รถยนต์

ชุดนักเรียน

มันสำปะหลัง

  อาหารสำเร็จรูป

ผู้ขาย

ผู้บริโภค

นักลงทุนต่างชาติ

เจ้าของกิจการในประเทศ

บริษัท  ห้างร้าน  ห้างหุ้นส่วน

ครัวเรือน  ธุรกิจ  องค์กรรัฐบาล

บริษัท  ห้างสรรพสินค้า  องค์การโทรศัพท์

สหกรณ์  ธนาคาร  บริษัทเงินทุนหลักทรัพย์

ราคาสินค้าอุปโภคบริโภคมีราคาถูก

ประชาชนมีความอยู่ดีกินดีมากขึ้น

มีระบบสาธารณูปโภคอย่างเพียงพอ

การกระจายรายได้ของประชาชนมีความใกล้เคียงกัน

ระบบเศรษฐกิจแบบทุนนิยม

ระบบเศรษฐกิจแบบสังคมนิยม

ระบบเศรษฐกิจแบบผสม

ระบบเศรษฐกิจแบบรัฐสวัสดิการ

การควบคุมราคาสินค้าไม่ให้สูงขึ้น

รัฐกำหนดราคาสินค้าทุกประเภท

การรับจำนำสินค้าเกษตร

การประกันราคา

ราคาดุลยภาพ

ราคายุติธรรม

ราคาของผู้ผลิต

ราคาของผู้บริโภค

รายได้เฉลี่ยของครัวเรือน

จำนวนผู้ผลิตหรือผู้ขาย

ความนิยมของผู้ผลิต

ฤดูกาล

เมื่อทุเรียนมีราคาถูก คนก็จะซื้อทุเรียนมากขึ้น

เมื่อเงาะมีราคาแพง คนก็จะซื้อเงาะจำนวนน้อยลง

เมื่อโทรศัพท์มือถือราคาลดลง คนก็จะซื้อโทรศัพท์มือถือมากขึ้น

เมื่อยางพารามีราคาแพงขึ้น มีผลให้ตลาดต่างประเทศงดซื้อยางพาราของไทย

อุปสงค์

อุปทาน

กฎของอุปสงค์

กฎของอุปทาน

ธุรกิจรายใหม่มีน้อย ผู้ขายมีอิทธิพลในการกำหนดราคา

ผู้ซื้อและผู้ขายจะต้องมีความรู้เกี่ยวกับสภาวะตลาด

สินค้าที่ซื้อหรือขาย จะต้องมีลักษณะอย่างเดียวกัน

การติดต่อซื้อขายจะต้องกระทำโดยสะดวก